خانه
مارتین هایدگر، فیلسوف آلمانی میگوید:
«زبان، خانهی وجود است.»
بیت
در زبان عربی، خانهای که انسان در آن سکنی میگزیند و عبارت مکتوبی شامل دو مصراع، هر دو «بَیت» نامیده میشوند. بَیت را پیوندی است با بیتوته. باید آن را به فارسی «شبپناه» ترجمه کرد. خانه را «بیت» نامیدهاند چون شبپناه آدمی است. و آدمی را «بیت الله» چون شبپناه روح الله است.
آية
ریشهی آیه، أ-وَ-يَ یعنی پناه بردن و وزن آن فاعَل، یکی از اوزان مکان است. (مثل کلمات قاعة، صالة، خانة و... در عربی). باید آن را به فارسی «پناهگاه» ترجمه کرد.
زبان
علی بن ابیطالب (ع)، در خطبهی ١٧۶ نهج البلاغه میفرماید:
«لا یستقیم ايمان عبد حتی یستقیم قلبه و لا یستقیم قلبه حتی یستقیم لسانه- باور بنده سامان نمییابد مگر دلش به سامان برسد و دلش به سامان نمیرسد تا زبانش سامان یابد.»
