این شعر شاملو همیشه منو متأثر میکنه
(( کوه ها با همند و تنهایند، همچو ما با همان تنهایان ))
واقعیت تلخ اینه که ما انسان های این دوره از زمان، تنهایی های زیادی داریم
تنهایی هایی عمیق که موجب شده بیشتر ارتباطاتمون برای سرپوش گذاشتن به این حقیقت باشه
به بیان دیگه
(( انسان تنهاییست خویشتن فریب ))
اینو متنو یه وقت دیگه به طور مستقل بارگزاری می کنم
