سلام به تیک اول و دوم و سوم و...
سلام به دوستی که داره اینو میخونه و دنبال چیزیه که تاییدش کنه یا نکنه
سلام به ایرانی
براتون آرزوی سلامتی نمیکنم چون اگر آرزوهای من بگیر بود که الان اینجا نبودم با این حال امیدوارم زنده باشید.
این مطلب یکی مونده به آخر من در ویرگوله، مطلب پایانی رو به شرط حیات بعد از پایان جنگ منتشر میکنم. چون معنی این جمله «تنها پستهایی را میتوانیم تایید کنیم که در شرایط فعلی، امکان انتشار داشته باشند.» رو دقیق متوجه نمیشم، چیز بیشتری نمینویسم. یعنی نمیشه نوشت.
کل این ۴۰ روز پیشنویسی این مطلب رو توی ذهنم مرور کرده بودم ولی الان حتی بهش اشاره هم نمیتونم بکنم. بیشتر از همه چیزها احساس تحقیرشدگی دارم. چه در نگاه شخصی و چه در نگاه بزرگتر.
من بلاگ شخصیم رو راه انداختم. مدیوم، بلاگاسپات و بلاگفا که سرور خارجی دارن و یا تحریمن یا فیلتر یا شبکه ملی اجازه نمیده. ویراستی که تکلیفش معلومه. بلاگ بیان برای همیشه تعطیل شد. باقیشون هم مثل پارسی بلاگ، پرشین بلاگ، بلاگ اسکای، رزبلاگ و... هم فی المجلس تعطیلن. راهی جز این نداشتم. آدرس بلاگ من:
مطالبی که طی ۳-۴ سال اخیر در ویرگول نوشتم رو به مرور پاک میکنم و با تمام جزئیات و کامنتها و پسنوشتهای جدید توی سالینوس آرشیو میکنم.
ویرگول رو دوست دارم اما اعتبار و احترام ویرگول برای من از بین رفته. دلایلش رو کامل در آخرین مطلب سالینوس نوشتم.
اینکه مطلب یکی مونده به آخره. مطلب پایانی، بعد از اتمام جنگ، اگر بودیم و نفسی برقرار بود مینویسم. گودبای پارتی چیزهایی که طی این سالها نوشتم رو برگزار میکنیم :)
