چو قهوه‌خانه‌‌ی کوچکی‌ست عشق

‍ «چو قهوه‌خانه‌ی کوچکی‌ست عشق»

چو قهوه‌خانه‌ی کوچکی‌ست،

                      در خیابانِ غریبان؛

                                             «عشق»

می‌گشاید درهایش را بر همگان

                                      «عشق»

چونان قهوه‌خانه‌ای

            بیش وُ کم می‌شوند زائرانش

                            بر حسْب بغض آسمان:

چو ببارد باران

مشتریانش فزونی یابند وُ

                   چون معتدل گردد هوا

                          ملال گیرند و کم شوند.

آی  بانوی غریب!

من این‌جا می‌نشینم در گوشه‌ای

چه رنگ‌اند چشم‌هایت؟

نامت چیست؟

چه‌گونه صدایت کنم؛

به گاهِ عبور تو از من،

و من نشسته‌ام به انتظار تو؟

قهوه‌خانه‌ی کوچکی‌ست

                              «عشق»

سفارش می‌دهم دو جام شراب وُ

          می‌نوشم شرابِ خویش وُ شرابت را

چتری برمی‌گیرم وُ دو کلاه

باران

می

با

رد

اینک

بیش از هر روز دگری...

و تو

درون نمی‌آیی

سرانجام خویشتن را می‌گویم:

شاید آن زن که به انتظارش بودم

به انتظارم بود

و یا

به انتظارِ مرد دگری...

به انتظارمان بود/ به انتظارِ من وُ او

و هرگزش نشناخت/ هرگزم نشناخت

و می‌گفت:

              من اینجایم بهِ انتظار تو.

مَردا!

چه رنگ‌اند چشمانت؟

چه شرابی می‌نوشی؟ چیست نامت؟

چه‌سان صدایت کنم؛

به گاهِ عبور تو از من؟

چو قهوه‌خانه‌ی کوچکی‌ست عشق...

.

#محمود_درویش

برگردان #صالح_بوعذار