هوای شب خوب است و من با ننوشتن چیز ها نمیدانم به خودم خیانت میکنم یا ننوشتن.
هوای شب آنقدر خوب است که دلم میخواهد تا خود صبح راه بروم. عاشق تابستانم هر چقدر کله ام خراب باشد. هوا برایم زنده است. هر لحظه دعوتم میکند به زنده بودن. همین طوری که فکر میکردم فهمیدم اصلا دلم نمیخواهد کسی لقب مهربان را به من بچسباند. این چه تعریف گندیده ایست؟
جدی نیاز به سیما دارم. انگار با سرعت هر چه تمام تر به سوی دره میدوم.
پسر ها از بازی خارج اند و جدا برای این ممنون و خوشحالم. فکر میکنم نمیشود اما تا ته این داستان را میروم. چون میدانی که؟ یو ترن نیست که نیست. راه بازگشتی هم نیست.
امیدوارم نیازی به بیرون آمدن هیولا نباشد یا اگر هم هست با غل و زنجیر و کنترل شده کمکمان کند. هر چند این یک دروغ است.
داشتم میگفتم که هوای شب خوب است. احساس آزادی میدهد. کاشکی فکر نکنم. کاشکی گریه نکنم و کاشکی بتوانم بگذرم. کاشکی سعی کنم ارتباط برقرار کردن با آدم ها را ساده تر بگیرم و کاشکی احساساتم را حس کنم بدون اینکه کنترلم کنند. یک مزخرف روانشناسانه ی دیگر.
چرا اهنگ ها دیگر کمکی نمیکنند؟ چه مرگشان است؟
از این کسانی که به زبان حمله میکنند خوشم می آید. کلا حمله را دوست دارم.
فردا را درست میکنم. حوصله ام برای نوشتن ته کشید.
