باید سی دقیقه دیگر بگذرد تا بتوانم سریالم را دانلود کنم. فلانی نیست و نمیتوانم با او حرف بزنم و بخواهم من را از شر فکر هایم نجات بدهد. حالم را نمیفهمم. بهم ریخته ام. از خودم میخواهم چیز ها را بزرگ نکند، تراژدی نسازد. عشق برای من همیشه یک تراژدی بزرگ است که با غم، خشم، فرار، ناکافی بودن و ترس همراه است. ویروسی است که باید اول واکسنش را بزنم. باید اول واکسن آن آدم را بزنم. باید با احتیاط و کم کم نزدیک بشوم.
جدای از این میفهمم چرا تراژدیست. ما نمیفهمیم که هر واقعه روی هر آدم چقدر تاثیر دارد. گاهی راجب خودمان هم متوجه نیستیم یک آدم، ارتباط با یک آدم چگونه همه چیز را عوض میکند. چهره ی عشق را عوض میکند. بدن را عوض میکند.
بالشت را روی شکمم فشار میدهم و سعی میکنم حفره را ببندم. از درون خالی ام.
زود بهم میریزم. میدانم.میدانم شاید همین روز ها فلانی را خسته کنم. کاشکی الان بود و میتوانستم از خودش بپرسم.
از دست خودم عصبانیم که به اندازه ی کافی از دستت عصبانی نیستم. قاعدتا باید بخواهم خرخره ات را بجوم. مثل حسی که به فلانی دارم. شاید درکت کردم. شاید هم فقط ایگویم را تقویت کردی. اینقدر صادقانه و مظلومانه حرف زدی که نتوانستم. چقدر گاوم.
