اینکه اینجا نوشتم حس کردم زنده ام! حس میکنم به دنیا وصلم. این روزها کمتر میرم میدوام. تمرکزم خیلی کم شده. دوره هایی که دارم رو ، خوب نگاه نمیکنم. پوستم بدتر شده. یه مستند کره ای به اسم قطب جنوب می بینم که یه سری ها برای آشپزی رفتن و برای گروه محقیقن آشپزی می کنند این مستند یکم حس خوبی بهم میده. قبلا ها حرف هامو تو لینکدین و تلگرام میزدم و آدم ها از کنارش رد میشدن الان خوشحالم که ویرگول هست که مردم از کنارش رد بشن.
راستش مغزم خیلی حرف میزنه و اتفاقات جامعه خیلی در این مورد تاثیر داره! یهو میبنی تو ذهنم دارم بحث می کنم. با خیلی ها بحث میکنم با اونیکی اینترنت رو قطع کرد بیشتر و فحشش میدم. حتی امروز داشتم به این فکر میکردم چرا قاتل الهه حسین نژاد هنوز زنده اس؟ . راستش یه خبر شبیه اش تو زومیت خوندم که خیلی خیلی ناراحت شدم.
امروز یه نوشته خوندم که نوشته بهترین هدیه به بقیه اینکه حالت خوب باشه و شاد باشی. چقدر خوبه که سلامت روان داشته باشی دیگه اون وقت بقیه رو اذیت نمیکنی دیگه اون وقت چشم های بقیه پر پر نمیزنه گردنشون درد نمیکنه. چقدر خوبه خودشیفته نباشی. التبه من با خودشیفتگی یه سال هست آشنا شدم قبلا نمیدونستم فکر میکردم یه کلمه کیشه اس دیگه ولی نه. اینطوری نبود. خیلی فراتر از این حرف هاست. از یه فرد خوشیفته و سلطه جو دور بشین تا تو زندگی کامروا بشین.
راستش یه گل از پارک چیده بودم که خیلی بویی خوبی داره قرار باز برم بچینم و تو یه لیوان بریزم تا هر دفعه یک بار بوش کنم حس زندگی میده.
این روزها یه کم هم با کلمه "حوصله ندارم" میجنگم چقدر این کلمه قویه.. وقتی این رو میگی خیلی تنبل بار میای دیگه واقعا حوصله خیلی کارهارو نداری مخصوصا کارهایی که وقت گیر باشن و مثل اسکرول نباش.
دیگه اینکه محبت و مهربانی برای باج دادن نیست.
