امادگی جسمانی یعنی داشتن عروق خونی،ریه و عضلات سالم به گونه ای که فرد بتواند فعالیت های ورزشی و غیر ورزشی روزانه خود را با کمترین میزان درد و خستگی انجام دهد. این تعریف مربوط به عامه ی مردم است اما هنگامی که بحث مربوط به ورزشکار است ، باید عواملی چون تغذیه مناسب،خواب کافی ، به حداقل رساندن اضطراب و استرس روزانه و... حتما مد نظر قرار گیرد.
این ورزش شامل دو بخش امادگی جسمانی عمومی و ویژه است در نوع اول هدف بهبود کلی ظرفیت و توان ورزشی ورزشکار است ، در نوع دوم هدف بهبود امادگی و توان فیزیکی ورزش کاران باتوجه به ویژگی های فیزیولوژیکی رشته ورزشی انهاست. در بخش امادگی جسمانی عمومی چهارفاکتور کلی زیر وجود دارد : 1.سلامت سیستم قلبی عروقی یا همان توان هوازی ورزشکار که با انجام انواع تمرینات هوازی اینتروال(تناوبی) و تداومی از قبیل دویدن،پیاده روی سریع،دوهای سرعت،دوچرخه سواری،طناب زدن،سایه زدن ضربات دست وپا و.. و یا استفاده از دستگاه هایی مثل تردمیل،الپتیکال و دوچرخه ثابت بدست می اورد. 2.انعطاف پذیری که به معنای حرکت عضلات با وسیع ترین دامنه حرکتی حول مفاصل است که با انجام انواع تمرینات کششی بالستیک(پرتابی)، فعال، غیرفعال، ایستا و پویا تقویت میشود. 3.قدرت عضلانی که باانجام انواع تمرینات بدنسازی(ایزوتونیک، ایزومتریک، ایزوکنتیک، پلایومتریک و..) با وسیله یا وزن بدن افزایش میابد. 4.استقامت عضلانی که همان انقباضات مداوم یک یا گروهی از عضلات در مدت زمان نسبتا طولانی با کمترین میزان خستگی است که ان هم با انجام تمرینات بدنسازی مختص خود حاصل میشود(تمرینات ایزومتریک،ایزوتونیک با تعداد های بالا و..) خلاصه اهداف امادگی جسمانی عمومی : 1.چربی سوزی،عضله سازی، تناسب و زیبایی اندام 2.افزایش توان هوازی و ارتقاء سطح کلی سلامت و ایمنی بدن فرد 3.افزایش قدرت و استقامت 4.انعطاف پذیری و افزایش سرعت و چابکی 5.امادگی بدن جهت انجام سایر رشته های ورزشی و..
