بیاین این داده ها رو نگاه کنیم. توی کشوری که از لحاظ بار تکفل در رتبه ی ١٧۶ در بین بقیه ی کشورهاهست و به عبارتی هر فرد شاغل علاوه بر مخارج خودش باید، مخارج ٢.۵نفر دیگه رو تامین کنه.
از طرفی بر اساس گزارش گذران وقت مرکز آمار(که نمودار اینجا اومده) ، اشتغال ها و فعالیت هایی که بامزد همراهه برای مردان چندین برابر زنان هست، پدرایرانی و مرد ایرانی همچنان بار نقش سنتی رو بر دوش میکشه خب این به نظر من خوبه ولی اینجا کاری به خوبی و بديش ندارم. اما چیزی که واضحه حجم زیادی از فداکاری پدریه که تن به ازدواج میده و تلاش میکنه توی این شرایط عجیب اقتصادی، به جای صرف پولش در راه خوش گذرانی های جوانی یا سرمایه گذاری های شخصی، یک خانواده رو مدیریت مالی کنه. که توی کشور های دیگه_مسلمونم نیستن خب! نفقه و... معنای چندانی نداره_پس مشابه ایران و بسیاری از کشورهای مسلمان یا پایبند به سنت های خانواده محور نیست و خیلی وقتا اساسا «پدر بودن» و این حجم از مسئولیت معنا نداره مخصوصا اگر خانواده ای شکل نگرفته باشه.
دقیقا توی همین شرایط، فیلم هایی مثل برادران لیلا، پیر پسر و... گند میزنه توی چهره ی پدر ایرانی. اگرچه که جامعه هنوزم به پدر و مادر عشق میورزه(و این توی پایان نامم برام اثبات شد) اما رسانه میتونه این تصویر رو آسیب دیده و مریض کنه.
پ. ن:هیچ کدوم از این حرفا نافی حجم فداکاری مادر اونم بی مزد و منت نیستا. ولی حفظ تصویر هر وجایگاه باهم، توی جامعه لازمه.
#پدر #مادر #والدین #سینما
