در گذر تاریخ، یک مفهوم مجسم یا انتزاعی، به مرور جای خود را به یک واژه می دهد و واژه، هرچند زیبا، نمی تواند بیانگر عمق معنا باشد. این همان ابتذال معناست.
تعبیر امروز ما از مهندس، تعبیری مبتذل است. تعبیری سطحی که پایان تحصیل چهار ساله دانشگاهی را مهندسی می خواند.
اما مهندسی در معنا، به تحصیلات مرتبط نیست و یک خصیصه فردی است.
از نظر من دو ویژگی یک فرد را لایق واژه مهندسی می سازد.
یکی تفکر انتقادی و دیگری دقت نظر.
تفکر انتقادی موجب می شود که دنیای واقع را عمیق و منتقدانه بنگریم، و این آغاز پیشرفت و انجام کارهای بدیع است.
دقت نظر هم در تمامی مسیر مانع از لغزش به مسیر اشتباه خواهد بود.
