دنیای درون

داشتم از مجتبی شکوری عزیزم گوش میکردم ،رادیو راه 

چه حقیقت های شفاف و ظریفی از من به خودم نشون داد

قبل تر دوران نوجوانی ، خیلی زیاد بهم برچسب منزوی بودن زده میشد ، علی الخصوص که شرم حضور بسیاری هم بهش اضافه شده بود از بند ناف

همیشه فکر میکردم مشکل از منه ، البته رگه هایی از این تفکر هنوزم در من باقی مانده

الان اوضاع فرق کرده برام مدتیه ، از وقتی مدیتیشن میکنم و مینویسم

از وقتی حسین گوش میدم

از وقتی خودمو تو آینه دیدم

رفتم تو دل تنهایی و انزوا ،یک معبد، دنیای درون

دیگه حوصلم سر نرفت ، برنامه های الکی و خوش گذرونی های پوچمو کنسل کردم تا بشینم تا اتاق تنها خلوت کنم

قدرت عجیبی بهم داد ،اراده

این تنهایی بهم یاد داد خودمو دوست داشته باشم ، کم کم به خودم احترام گذاشتم ، متوجه ارزش درونیم شدم

من هرچی دارم ازین دنیای درونم دارم ،اینکه فقط و فقط متعلق به منه ،احساس آرامش و امنیت میده بهم

وقتی بیرون زخمی و خسته میشم میام درون ، خودمو شفا میدم خودمو بغل می کنم خودمو درمان میکنم

دنیای درون من از کل جهان بزرگ تره

دارم یاد میگیرم بیشتر لبخند بزنم ،بیشتر اعتماد کنم

تازه اول راهم ولی پر از امیدم .