مناجات

چجوری میشه زندگی کرد؟ من دارم چیکار میکنم؟ صبح تا شب تو خونه ،شب تا صبح

روزا دقیقه ها ساعت ها و ماه ها و حتی سال هم داره میگذره

عمرم داره تموم میشه ،جوونیم داره میره

چیکار باید بکنم؟ نکنه خودم مقصر تمام  این ماجرا باشم؟

میگم در زندان بازه بیا بیرون ،من فقط دیوار میبینم  چجوری بیام بیرون

اصن بیرون چه خبر هست؟ همه عین همدیگه ،بی انگیزه ،افسرده ،خشم از دولت  و اجتماع ، بی رحم ، سرد  ،وحشی

همه مثل همدیگه ایم ،خسته و عصبی

تا کی تو این دور باطل قراره بچرخیم نمیدونم

نکنه فقط این من باشم که اینجوری میبینم و درک میکنم؟

عمرم داره تلف میشه  بی حاصل بی تجربه

چرا کاری ازم برنمیاد؟

اصن چیکار باید بکنم؟

اصطحکاکم با آدما به حداقل ترین حد رسیده

احسای میکنم تو یه هزار تو گیر افتادم

هیشکی اینجا نیست ،انگار تو یه دنیای خیالی زندگی میکنم همه مُردن

هیچکس اینجا نیست

هیچ صدایی جز صدای خودم شنیده نمیشه فقط پژواک و پژواک

انگار با سرعت زیاد یهو از جو کره زمین افتادم بیرون

دچار بی وزنی شدم ،سرگردون ،سبک سر ،سبک بار 

دیدی وقتی خیلی تو اوج مستی های میشی یهو به هوشیار ترین حالت ممکن میرسی؟

مثل وقتی که تو تجربه اوج لذتی،مثل وقت سقوط آزاد ، وقتی که دم میگیری یهو گیر میکنه بازدم ،اون نوک قله

انگار اونجام

اون نقطه ای که زمان هم برات  ایستاده ،پُر از هوشیاری تو اوج سرمستی ،پُراز خلأ ، یه عالمه بودن و نبودن کنار همدیگه

یه جور پارادوکسی که اصلاً با کلمه ها نمیشه توضیحش داد ،مثل زمانی که تو اوج موزیک مورد علاقت چشماتو میبندی و مو به تنت سیخ میشه

اوج حیرت ،اوج نبودن و بی حسی ،برزخ نه

بهترین کلمه در توصیفش اوج خلأ

مدتیه این جا گیر افتادم ،از خرداد 1403

انگار زیر پامو کشیدن

من اینجا چیکار میکنم؟ چیو باید بفهمم ؟ میدونم تا لمس نکنم نمیام بیرون

خسته شدم اولش شیرین بود الان شده تیغ

توی تنم فرو میره

خسته شدم ازین تنهایی ازین احساس گیر افتادن و زندگی نکردن

یکی زندگیمو پاز زده انگار لطفا دیگه بسه

دارم تو خودم میمیرم ،چقدر دیگه تو خودم سوگواری کنم؟ اصلاً کی اینجا مُرده؟ نکنه خودم مُردم !

کاش یکی بهم بگه اینجا چه خبره

خیلی کلافم خدای من ،کمکم کن منو رها نکن

دستمو بگیر بغلم کن بزار بهت تکیه کنم

واسه یه بارم شده میخوام تو زندگیم تکیه کنم

ازت خواهش میکنم منو ببین