یه شبیهساز کوهنوردی که ۶ بهمن ۱۴۰۴ توی قطعی اینترنت منتشر شد. ازون روز تا حالا، ما بیشتر روزها رو قطع بودیم و خبری ازین بازی نشنیدیم. منم تو این مدت، مثل قبل نتونستم پیگیری کنم که چیا اومده ولی از مدتها قبل انتظار این عنوان رو میکشیدم و تاریخ عرضهشو پیش از قطعی میدونستم. درحالی که عادت دارم همزمان با تجربهی یه بازی، ازون کلی ویدیوی راهنما و تحلیل ببینم؛ cairn رو بدون هیچ اطلاعاتی تجربه کردم. حتی هنوز نمیدونم این بازی موفقیتی پیدا کرده یا نه؟ بهرحال، این نقد و بررسی cairn هست و توی اون خبری هم از اسپویل نیست.
یه شبیهساز بسیار دقیق از کوهنوردی که فیزیک اون شمارو متعجب میکنه. تک تک دستها و پاهاتون رو خودتون کنترل میکنین و یک اشتباه کوچیک، میتونه مرگبار باشه.
میخهایی که به صخره میزنین تا ازش آویزون شین، تعداد محدودی دارن و باید اونارو با دقت فرو کنین وگرنه اونا میشکنن و شما ناچار به استفاده از دو میخ شکسته برای ساخت یک میخ سالم میشین. شما میتونین هواشناسی رو چک کنین و با توجه به چرخهی شب و روز، سفر خودتونو برنامهریزی کنین. بارون و خیسی، گرفتن سطوح رو سخت میکنه و ممکنه سر بخورین.
اما با همهی اینها، خود کوهنوردی برای سازنده کافی نبوده و اون رو پر از المانهای بقا کرده. چیزایی مثل گرسنگی، تشنگی و سرما هم از چالشهاییه که شما باید اونارو مدیریت کنین.
گیم پلی بازی بشدت غنیه و هر امکانی که فکرشو بکنین بهتون میده. میتونین آشپزی کنین و حتی غذای گرم شما تا همیشه گرم نخواهد بود و اگه اونو دیر بخورین، دیگه از شما در مقابل سرما محافظت نمیکنه.
هدف بازی فقط بالارفتن از کوه نیست بلکه محیط بازی بشدت وسیعه و به شما دهها ساعت محتوا برای جستجو و ماجراجویی میده. شما میتونین قورباغهای پیدا کنین که با لیس زدن اون، نعشه شین. شما میتونین معبدهای مخفی پیدا کنین که رسیدن به اونا بشدت دشواره. یا اینکه ماهی شکار کنین و اونو بپزین.
این کوه یک مسیر خطی نیست و خیلی روشهای زیادی برای بالارفتن ازون جلوی شما قرار داده شده. شما خودتون مسیر رو طراحی میکنین و اشتباه بودن مسیرتون پای خودتونه. البته که مسیرهای اشتباه، اکثرا به یک مکان مخفی و یه جایزهای ختم میشه و شمارو ازون مسیر پشیمون نمیکنه.
این بازی ارزش تکرار بالایی داره و هربار چیزای جدیدی توی اون برای کشف کردن وجود داره.
بازی از لحاظ دسترسیپذیری یکی از بهترین بازیهاست. هر تنظیماتی که بتونین تصور کنین، این بازی دارتش.
اگه مدلی که دست و پا رو انتخاب میکنین رو دوست ندارین، سه مدل جایگزین دیگه هم هست یا حتی این انتخاب میتونه خودکار باشه. اگه دوست ندارین گشنتون شه، خاموشش کنین. اگه دوست ندارین بعد هربار مردن خیلی به عقب برگردین، چکپوینتهارو به هم نزدیکتر کنین. اگه اصلا دوست ندارین بیوفتین، خب امکان عقب بردن زمان (rewind) رو روشن کنین.
کلا چیزی ازین بازی نیست که قابل شخصیسازی نباشه و اگه امسال جایزه بهترین دسترسیپذیری سال رو نگیره، قابل قبول نیست.
داستان بازی خیلی سادهست. شما نقش آوا رو بازی میکنین که کوهنورد معروفیه ولی اینبار، میخواد بخاطر خودش کوه رو فتح کنه نه بخاطر اسپانسر و رسانهها. مشکلات اون به وضوح طی داستان گفته نمیشه ولی در عینحال، همزادپنداری با آوا کار سختی نیست. درست وقتی فکر میکنین داستان بازی دیگه تقریبا تموم شده و آماده رفتن به بازی بعدی میشین، پایان بازی یهو میاد و شمارو دیوونه میکنه. انتظار این پایان رو نخواهید داشت. البته شما انتخابی هم دارین که ازین پایان فرار کنین. اگه تصمیم بگیرین جای غلبه بر غم، اونو با خودتون حمل کنین. Cairn تلاش داره به ما بگه که این تصمیم، اشتباه یا نشانهی ضعف نیست.
استایل هنری بازی، متفاوت و خوشگله و در کنار موسیقی بازی، اتمسفر اون رو خاص میکنه. تک تک مناظر بازی زیباست و امکان عکسبرداری آزاد بازی (photo mode) بشدت جذابه. پس حتما توی مسیر از مناظر عکس بگیرین.
درکل این بازی پیشنهاد میشه. چه برای عاشقان شبیهسازی، که اونو با درجه سختی بالا بازی کنن؛ و چه برای کسانی که میخوان با تنظیمات آسون، فقط از داستان بازی و ماجراجویی در کوه «کامی» لذت ببرن. بهرحال، هممون درنهایت ستارههارو فتح میکنیم و جزئی از یک کل میشیم.
