کار کردن توی شرکت ها و موسسه هایی که نسبتا بزرگن یک باگه بزرگ داره و اون اینه که تقریبا هر کار نسبتا بزرگی که بخوای انجام بدی، اینقدر توی سیر مراحل اداری مثل امضا گرفتن و تایید دادنو فیلانو بیسار گیر میکنی که در آخر ترجیح میدی بیخیالش شی.
بعد از یه مدت هم ترجیح میدی دیگه خارج از حیطه ی شغلیت ، مسئولیتی قبول نکنی و به مرور آدم منفعل تری سره کارت میشی. میدونی به نظرم نباید ۸۰ درصد ظرفیت ذهنی و اجرایی ذهن یک فرد درگیر اینجور حواشی بشه. ترجیح اینه که این ۸۰ درصد صرف انجامو پیشبرد امور بشه. توی شرکت های بزرگ، عمدتا اونی که از همه قدیمی تره، بیشترین مقاومت رو نسبت به تغییر از خودش نشون میده و حتی ممکن پیش هم بیاد که به صورت مستقیم بهت بگن که نه این کارو انجام نمیدیم و حالا تو باید بری توی صف که شخص اول اون سازمان رو ملاقات کنی و گزارش وضعیت بدی که اره مثلا فلان گروه همکاری نمیکنه.
کلا کسی نیروی انسانی به یه ورشم نیست توی ایران. اینجا اینقدر ازت کار میکشن تا صدات در بیاد. میدونی مثلا من هیچوقت تجربه ی این رو نداشتم که بهم بگن پارسا بابت فعالیت مازادی که انجام دادی، اینقدر پاداش بهت تعلق میگیره. شاید تقدیر و قدردانی انجام بشه ولی قطعا نه به صورت مالی. وقتی هم که دلار روی ۱۶۰ هزار تومنه، تقدیره لفظی خیلی به کارم نمیاد. نه اینکه حسه خوبی بهم نده ها؛ ولی خب میدونی برای بقا آدم نیاز به پول داره. برای اینکه عزت نفسش حداقل پیش خودش حفظ بشه.
توصیم به رفقایی که هنوز سربازی نرفتن اینه که حتی به سربازی رفتن فکر هم نکنن. در حدود ۲۱ ماه باید به حقوق ماهی ۶ ۷ تومن زندگی کنه و تسهیلات خاصی هم بهت داده نمیشه. من به نظرم اگر کسی بخاطر خارج از کشور رفتن، بیاد بره سربازی ، سوخت داده. قاچاقی هم بره از کوه و کمر، باز شرایطش احتمال قوی بهتر از ۲۱ ماه کار کردن با نصف حقوق وزارت کاره. تهه تهش باید ۶ ماه توی کمپ پناهندگان باشی که نسبتا شرایط وحشتناکی نداره. با احتساب ۶ ماه توی کمپ بودن هم ،۱۵ ماه نسبت به سربازی رفتن جلو تره آدم.
