یاد خیلی وقت قبل تر می افتم، به سادگی خودم پوزخند میزنم. اینکه دوست داشتم به همه فرصت بدهم. چرا که به اشتباه فکر میکردم آدمها بصورت پیشفرض خوب هستند، ولی به حالای خودم که نگاه میکنم و گاهی هم نوشته های چند سال پیشم را میخوانم میبینم که چقدر همه چیز فرق کرده است.
یاد حرفهای تو می افتم، همیشه برای اینکه به آدمها زود اعتماد میکردم، سرزنشم میکردی. آخرش خودم فهمیدم که به کمتر آدمی باید فرصت بدهم. همه آدمها ارزشش را ندارند. اکثر آدمها دنبال فرصت هستند که سو استفاده کنند. من هیچ وقت آدم سابق نخواهم شد.
برای من، تو و باهم بودنمان ارزشش از هرچیزی بالاتر است، تا وقتی دستان تو در دستم باشد، کم آوردن در کارم نیست. دیدی که با وجود همه آن گرفتاریها باز هم کُمِیتِمان لنگ نزد و خودمان را به پیش راندیم. تا همیشه هم همینطور خواهد ماند.
وجود تو و عشقی که همیشه بدرقه راهم است و از خودِ خودت دریافت میکنم، قوت قلبی است که یقین دارم کمتر آدمی در زندگی اش تجربه اش کرده است. ته خوشحالی است که شانس این را داشتم که بر دلم بتابی و منم همه اش را به خودت بازتاب دهم. و این یعنی معنای همه رنج های زندگی.
با تو گفتن، با تو بحث کردن، با تو قهر کردن، با تو طی طریق کردن حظّی است وافر، حظّی که هیچ تهی برایش نمیبینم. روز به روز وجودت جسم بیجانم را گرم میکند و مرا حتی اگر نخواهم وادار به پیش راندن میکند.
و تو مخمل قرمز و مشکی من، تو هستی که این زندگی را می آرایی، تو هستی که کلبه مان را گرم میکنی، تو هستی که وجودت به همه دنیایم رنگ میدهد، رنگی که هیچ وقت نمیبازد. و من طفلی نو پا که در نزد استادم درس پس میدهم.
خاطرت و حضورت هر دو صفای زندگی من است، صفای جسمی است که گاهی رمقی ندارد. همه سختی ها بالاخره میگذرد، سختی های بزرگتری بر سر راه قرار میگیرد ولی من و تو همیشه لباس رزممان بر تنمان است. کم آوردن در کار ما نبود و باز هم نخواهد بود. دمت گرم و سرت خوش و همه شرابت لبریز زیبا بانوی من.
تا تو بازآمدی ای مونس جان از درِ غیب
هر که در سر هوسی داشت از آن بازآمد
عشقِ روی تو حرام است مگر سعدی را
که به سودای تو از هر که جهان بازآمد
دوستان عیب مگیرید و ملامت مکنید
کاین حدیثی است که از وی نتوان بازآمد
