کلافه و خسته به این سو و آن سو میدوم، کم طاقت شده ام، حوصله آدمها را ندارم. انرژی ام به کمترین حد خودش رسیده است. گاهی با زور دارو سر پا هستم. از آن موقع هایی هست که فقط غار تنهاییم میتواند حالم را خوب کند. با این که مشکلات زیادی داشته ام ولی تا حد قابل قبولی با کمک یک تیم خوب و با عرضه بر آن فائق آمده ام. ولی درونم خالی شده است. بیش از آنکه در توانم باشد جان کنده ام. برای چند روزی هم که شده باید از نظرها غائب شوم، خودم باشم و خودم. نه تلفنی در کار باشد، نه اینترنتی وجود داشته باشد، تنهای تنها فقط به باز سازی روحم وقت بگذرانم.
این مدت کم سختی نکشیدم، چندین سال است تاوان اشتباهات دیگران را داده ام. تاوان حماقت هایی که خودم کردم و به آدمهایی که دوزار هم ارزش نداشتند، بیش از لیاقتشان بها دادم. چوبش را هم خوردم. یاد گرفتم که اعتماد نکنم، یادگیری که بهایش بسیار سنگین بود. و حالا در میانه زندگی و شاید در آخرهایش با هزینه سنگینی که دادم تجربه ام بسیار بیشتر شده است. میدانم تا آدم های دور و برت خودشان را از هر نظر ثابت نکرده اند حتی مسولیتی هم نباید به دوششان بگذاری. بعضی از آدمها ذاتشان سیاه است و منتظرند تا فرصتش برسد و ضربه خودشان را برسد و با ماسک معصومیتی که به رخشان دارند همیشه خودشان را خوب جلوه دهند. حالا بعد ازینکه از این آدمها زیاد دیدم دیگر تا حدی میتوانم شخصیت های این مدلی را تشخیص دهم و آنچه لایقشان هست را در کاسه شان بگذارم.
نامردی و خباثت بخشی از وجود آدمهای رذل و کثیف است، اخلاق برایشان هیچ اهمیتی ندارد. فقط منافع خودشان هست که برایشان مهم است. و باید به شدیدترین وجه ممکن تنبیهشان کرد و حقت را از آنها پس گرفت. و منتظر روزگار هم ماند تا حسابشان را کف دستشان بگذارد.
اعتماد احمقانه حتی به نزدیکترین آدمهای زندگی ات هم نباید کنی، اعتماد احمقانه اعتمادی هست که فقط روی حرفی که میزنند حساب کنی بدون اینکه بدانی واقعا لیاقتش را دارند یا نه. عموما آدمها در بوته آزمایش که گذاشته میشوند اگر شخصیتی نمایشی داشته باشند، مردود میشوند. آدمهایی با شخصیت های نمایشی فقط به درد بازیگری میخورند اتفاقا میتوانند بازیگران خوبی هم شوند، ولی روی حرفشان حساب کردن حماقت هست همان حماقتی هست که اسمش را اعتماد احمقانه گذاشته ام.
آدم فقط با لیاقت و جربزه خودش هست که میتواند خودش را بالاتر بکشد، روی آدمهای دیگر حساب کردن برای اینکه بتوانی بر مشکلی غلبه کنی واقعا حماقتی بیش نیست. خوش شانس که باشی که سالهای زیادی در میدان که باشی، قطعا آدم های خوب هم دور و برت هستند، و چه خوشحالم که ازین آدمها هم در کنارم هستند، هرچند قدر آدمهایی که ناامیدم نکردند را میدانم ولی آدمهایی که ناامیدم کردند گلی از گلهای بهشت هم که باشند دیگر دوزار برایم ارزش ندارند. هرکه میخواهد باشد.
مُفْلِسانیم و هوایِ مِی و مُطرب داریم
آه اگر خرقهٔ پشمین به گرو نَسْتانند
وصلِ خورشید به شبپَرِّهٔ اَعْمی نرسد
که در آن آینه، صاحبنظران، حیراناند
