بومرنگ

باید زیر پر و بالم را بگیری، گاهی وقتها آنقدر ضعیف میشوم که فقط تو میتوانی زخمهایم را التیام بدهی، فقط تو هستی که هر بار از یک پیکار بزرگ به سمتت برمیگردم آماده ای حالم را خوب کنی. با جان و دل سمتم می آیی، بغلم میکنی و اشک میریزم. آخ که چقدر برای روبرویت نشستن و اشک ریختن دلم تنگ شده است.

زندگی است دیگر، روز و شب ندارد، از خروس خوان تا نیمه شب اینور و آنور شهر دویدن، گاهی کلافه ام میکند، تنها چیزی که دلم به آن خوش است فقط تو هستی، تویی که فارغ ازینکه چه کرده ام، چه میکنم، تا به تو میرسم تنگ در آغوشم میگیری و با کلامت آرامم میکنی و من را برای پیکار های بعدی آماده میکنی.

و حالا...

تو که هم رزم باشی، هراس از هیچ میدانی ندارم، دلم به حضورت گرم است و با همه وجودم آتش خشمم را به سمت دشمنم، هرکه که باشد، هرچه که باشد روانه میکنم.

تو که همرزم باشی، از جنگیدن با غولهای زندگی خسته نمیشوم، زیر چشمی به تو نگاه میکنم، تو هم داری با همه توانت این جنگ را پیش میبری. دلم قرص میشود و جدی تر از همیشه ادامه اش میدهم.

تو که همرزم باشی، حریف جایی برای عرض اندام ندارد، چنان به صلابه اش میکشیم که بار دیگر جرات هم نکند دست درازی کند.

تو که همرزم باشی، زندگی را به بند میکشیم و مجبورش میکنیم تاوان همه نامردی هایش را پس بدهد، من تهش را میدانم ،همه چیز بر وفق مرادمان خواهد شد، هیچ هراسی هم از رنج زندگی را کشیدن ندارم، آخرش که باید رام خودمان شود. مگر جز این هم راهی دارد؟!

تو که همرزم باشی، من که کنارت باشم، بلندتر غرش کن، من هوایت را دارم، زخم و دردی هم اگر برداشتی، خودم زخمهایت را لیس میزنم و آرامت میکنم. اینجا میدان من و تو است. کم آوردن در کار ما نیست.

تو که همرزم باشی، حتی اگر با مرگ هم روبرو بشوم باکی ندارم که میدانم همه تلاشم را کرده ام درست مثل تو، همانطور که تو هیچ وقت میدان را خالی نکردی. من هم پا به پایت، شانه به شانه ات به جلو میتازم. تو قوت و دل گرمی این نبرد بی انتها هستی.

تو که همرزم باشی، آسمان را به زمین میدوزم و حقت را حقم را از این زندگی با تمام غول های هفت سرش باز پس میگیریم.

تو که همرزم باشی، همه چیز رنگ و بوی پیروزی میدهد، بمان و بجنگ و بدان همانطور که هیچ وقت پشتم را خالی نکرده ای، من هم هیچوقت رهایت نمیکنم. من مثل بومرنگی هستم که اگر رهایم هم کنی، هرچقدر هم دور بشوم، باز به سمت خودت برمیگردم و در کنج دلت لانه میکنم.

همرزم من! ما هوای هم را داریم. با قدرت به جلو برانمان.

تا تو بازآمدی ای مونس جان از درِ غیب

هر که در سر هوسی داشت از آن بازآمد

عشقِ روی تو حرام است مگر سعدی را

که به سودای تو از هر که جهان بازآمد

دوستان عیب مگیرید و ملامت مکنید

کاین حدیثی است که از وی نتوان بازآمد