با هر نگاهی از هر جهتی به زندگی نگاه کنی باز هم درد و رنج است، گفته بودم که زندگی همه اش آن کلبه تنهایی کنار دریاچه نیست، زندگی تا بتواند دمار از روزگارت میکشد. بحث این است که تا کی در بازی ناجوانمردانه ایستادگی میکنی، یا چه زمان دست از جنگیدن برمیداری و همه چیز را به دستش میسپاری تا روز به روز جانت را بگیرد.
آدمها خوب و بد می آیند و میروند، بعضی ها می آیند که همیشه باشند مثل تو، بعضی ها را هم باید با تیپا از زندگی ات پرت کنی درون منجلابی که هیچوقت روی نحسشان را دوباره نبینی. هرچه مگسان گرد شیرینی را از خودت دورتر کنی طعم زندگی قابل تحمل تر میشود. بگذار تا آه و ناله کنند و دست و پا بزنند، به درک!
کم کم یاد میگیری به کسی اعتماد نکنی، یادم است قبلا میگفتم همه خوب هستند مگر عکسش ثابت شود، الان برعکسش را میگویم، تجربه کردن تنبیه بزرگی است، ولی وقتی تجربه اش کردی، دیگر به راحتی کلک نمیخوری.
بله! این دفعه خلاف گفته قبلی ام با قدرت میگویم که آدمها همه شان بد هستند و بدذات، مگر آنکه عکسش را ثابت کنند. فرصتی برای اثبات خودشان دارند، فرصتی کوتاه، اگر در حد توقع نبودند یا کوچکترین خطایی از آنها دیده شد، سریعا درباره شان تجدید نظر باید کرد. اینطوری که باشد بهتر است! تجربه اش کردم دیگر!
رها کردن هنری است که با خواندن و شنیدن نمیتوان یادش گرفت فقط باید تجربه اش کنی! برای من که اینطور بود، وقتی هم رهایشان کردی دیگر سراغشان را هم نگیری، بگذاری در آتش حسدشان تا ابد بسوزند، آتشی که تا ابد گُر بگیرد و خانمانشان را بسوزاند. به جهنم!
گاهی وقتها نوشته های چند سال پیشم را میخوانم، حس میکنم چقدر خام بودم، هرچه جلوتر می آیم و به الان خودم نزدیکتر میشوم، میبینم که چقدر جدی تر شده ام و دست از مماشات های احمقانه برداشته ام. بله اینکه آدم به اشتباهتش اعتراف کند، لزوما چیز بدی نیست، من دیگر آدم قبل نیستم و ازین بابت هم خوشحالم.
راست میگویند که چهل سالت که میشود، همه چیز را مرور میکنی و دست از برخی حماقت های جوانی میکشی. آنقدر این تغییرات شیرین هستند که آدم آرزو میکند کاش زودتر چهل سالش شده بود یا حداقل تا چهل سالگی هیچ تصمیم بزرگی نمیگرفت.
چهل سالت که میشود تازه میفهمی هرچه از زندگی میدانستی خیال بود، زندگی بیرحم تر آن چیزی است که تا قبل ازین فکرش را میکردی.
حالا که چه؟! هیچ! میخواستم با خودم خلوت کنم، چه کاری بهتر از نوشتن!
