خودت هم خوب میدانی با تو همه چیز مزه دیگری میدهد، همه چیز اغراق آمیز میشود. با تو شیرین، شیرین تر میشود، مجنون، مجنون تر میشود. و من عاشق تر از آن چیزی که فکرش را میکردم که در توانم باشد. لحظه و ساعت ها بوی تو را میگیرند، با تو زمان به حد اعلایش تند میگذرد و دور از تو زمان کش می آید. و من همیشه بین این وصال ها و فراق ها حالم دگرگون میشود.
زرد روی میشوم، خودم حال خودم را میفهمم، کم طاقت میشوم. دلم کوچک میشود، زود به خشم می آیم، هر لحظه دوری از تو مانند پتکی بر سرم میخورد و من چه کنم جز تحمل. جز به دوش کشیدن جان نزارم را. باید زندگی کنم ولی زندگی فقط وقتی دردش کمتر است که تو حاضر باشی. بی تو غم و رنج زندگی هم طور دیگری خودش را به من نشان میدهد، دلم میگیرد، دهانم خشک میشود. نفسم بالا نمی آید. مانند محتضری رو به قبله میشوم. که در هر دم منتظر است جان به لبش بیاید.
و وقتی تو می آیی و با آمدت آن جان در آستانه رفتن را جانی دوباره میدهی، همه چیز خوشمزه تر میشود، حتی میوه های کالی که با خودت می آوری هم مزه دیگری میدهند. از دست تو خوردن، از دست تو گیلاس های پر را گرفتن چه کیفی میدهد. تو همیشه همان شاهد سیم ساق من هستی که باید دمادم جامم را پر کنی. من با حضور تو هست که میتوانم ازین جان و بی جانی، جان سالم به در ببرم.
لبخند تو آرامشی است بی انتها و قهر تو رنجی است بی پایان. دلت که شور میزند خوب میفهممش، راستش اگر یک چیز را خوب بفهمم اوضاع دل تو هست، این سیم های متصل هیچ وقت دروغ نمیگویند. دست و پای خودم هم میلرزد. من و تویی دیگر وجود ندارد. هرچه هست ما هست. و تا ابد هم قرار است ما بماند.
جان شیرینم! نفسی تازه کن، دلت را قرص کن، تو هیچ وقت تنها نبودی و هیچوقت هم قرار نیست تنها بمانی. من اینجایم که تا همیشه جان به جانت دهم و روحت را، جسمت را در آرامش نگه دارم. خوب میدانم که گاهی بجای آنکه آرامش روحت باشم، سوهان جانت میشوم ولی این را هم خوب بدان، آدمی به حکم آدم بودنش اشتباه هم میکند، از من بگذر و تا همیشه روحی باش در عمق جانم.
ماه کنعانی من! مسند مصر آنِ تو شد
وقت آن است که بدرود کنی زندان را
حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی
دام تزویر مکن چون دگران قرآن را
