به نام آنکه مرا آفرید اما نمی دانست چگونه فراموشش میکنم
خیلی شنیدیم در کنار بازار چه های معروف و یا لب دریای خوش صدا افرادی را که با این جمله به دنبالت می افتند..
بخصوص کسانی که خودشان فالشان را نمی توانند بگیرند یا سرنوشت خود را فراموش کردند...
سر نوشت ات در دل یک فنجان؟! چه اسارت و تنگنایی بر بخت من است ؟!
چه باعث شده که قطره ای قهوه با ویرانی فنجان بر دیواره ی این جسم سفالی متلاشی می شود که نگارخانه ی بخت و راه من باشد که خود هم نمیتوانی بخوانی... فقط افرادی عجیب و خاص !
همین حرکت از این قطره ها هزاران نقش میبندد و فریاد مسیر زندگی و راه حل زندگی را بیان میکند.. این همان گمانه زنی های فالگیر هاست که بتوانند از چشمانت نقش و حسی مشترک بخوانند و ببینند
که هر آنچه می گویند حیرت زده شوی که چگونه خواند راز زندگی مرا ...! ای کاش..
کاش راز دل ها را همه جای می شد دید یا سرنوشت هر لحظه به ما بیان میشد که چیست...!
اما اگر از این ها بگذریم لحظات که الان و اکنون باشد آن هم در اوج سر سختی و درد و رنج یا شیرینی فرصت ها و اتفاقات است، نامش زندگیست.
این را به خاطرِ ذهن و قلبم پیام دادم که ما چیزی به عنوان گذشته ای روشن یا آینده ای شفاف نداریم...جز لحظه ای در جریان آب رود خانه ها یا نشسته بر قایق زمان الان که هم گذشته را پند میدارد و آینده را خُوش و خُرّم... پس فالت را میگویم:
تو زندگی ات را در این لحظه حال میفهمی و می سازی یا بهم میزنی ... این تو هستی تصمیم گیرنده خود قلب تو میخواند و تو می سرایی ره زندگی را ... همه ی ما این نقمه ی زیبا را میخوانیم و در اوج بیان میکنم فال تو ناقص است و با درک تو کامل می شود در همین فنجان دلت نه در فنجان دیگری.
علی وزیری وصال
