این صحنه رو تصور کن: یه ظرف آجیل رنگارنگ جلوته. بادوم، پسته، فندق، گردو... همه برق میزنن. حالا سوال اصلی اینه: خام بخورم یا بو داده؟
من خودم خیلی وقتا دقیقاً اینجوری توی دو راهی میمونم. خام یهجور حس طبیعی بودن میده، بو داده هم یه عطر و طعم وسوسهکنندهای داره که نمیشه بهش نه گفت.
وقتی آجیل خام میخوری، در واقع داری یه نسخهی نزدیکتر به طبیعت رو میچشی.
ویتامینها و آنتیاکسیدانها بیشتر حفظ میشن. مثلاً ویتامین E و بعضی چربیهای سالم توی بادام و گردو به گرما حساسن.
کالری اضافه نداره چون نه روغنی بهش اضافه شده و نه نمک. برای کسایی که رژیم لاغری دارن انتخاب بهتریه.
بعضی تحقیقات (مثل مقالهای توی Journal of Nutrition) نشون داده که مصرف آجیل خام میتونه به کاهش التهاب و بهبود سلامت قلب کمک کنه.
ولی خب، بذار روراست باشیم: خوردن بادوم خام بعضی وقتا مثل جویدن یه تیکه چوب خشک میمونه!
از اون طرف آجیل بو داده:
طعمی داره که خیلیها عاشقشن. بوی بودادهش آدمو میکشه سمت ظرف.
هضمش راحتتره، مخصوصاً برای کسایی که با آجیل خام مشکل دارن.
اما حرارت بالا میتونه بخشی از مواد مفید مثل آنتیاکسیدانها و ویتامینها رو کاهش بده.
تازه، معمولاً با نمک یا روغن بو داده میشه → یعنی کالری و سدیم بیشتر. تحقیقات میگن مصرف بیش از حد نمک، احتمال فشار خون بالا رو زیاد میکنه.
جواب قطعی وجود نداره. بستگی به تو داره:
دنبال سلامتی و رژیم متعادلی؟ آجیل خام.
دنبال لذت و مزهای؟ آجیل بو داده هم خوبه، البته با نمک و روغن کم.
خیلیها هم یه راه وسط رو انتخاب میکنن: آجیل بودادهی کمنمک و بدون روغن.
من خودم وسط روز یا موقع کار، آجیل خام میخورم. یه مشت بادوم یا گردو انرژی میده بدون اینکه حس کنم زیادی خوردم.
ولی اگه مهمونی باشه؟ خب معلومه دستم میره سمت آجیل بو داده! بویش و اون تُردی خاصش اصلاً قابل مقاومت نیست. 😅
آخرش این نیست که بگیم یکی خوبه و یکی بده. آجیل خام و بو داده دشمن هم نیستن. هر کدوم جای خودشون رو دارن.
فقط باید حواست باشه:
زیادهروی نکنی.
آجیل با کیفیت و تازه بخری.
اگه میخوای بو داده بخوری، حداقل نسخهی کمنمک و بدون روغنشو انتخاب کن.
