این سؤال خیلیها را درگیر کرده: آیا باید اول عشق باشد بعد ازدواج؟ یا ازدواج خودش بعداً عشق میآورد؟ و کدام یکی بیشتر عمر میکند؟
در این مقاله بدون شعار و خیلی ساده، هر دو نوع عشق را بررسی میکنم.
---
نوع اول: عشق قبل از ازدواج
این همان عشقی است که در فیلمها میبینیم. دو نفر همدیگر را میبینند، به هم علاقهمند میشوند، ماهها یا سالها با هم آشنا میشوند و بعد تصمیم میگیرند ازدواج کنند.
ویژگیهایش:
· پر از هیجان و شیرینی است
· بر اساس انتخاب آزادانه دو نفر است
· معمولاً با خاطرات خوش آشنایی همراه است
نقطه قوتش:
وقتی با شناخت قبلی وارد ازدواج میشوی، کمتر غافلگیر میشوی. میدانی با چه کسی قرار است زندگی کنی.
نقطه ضعفش:
بسیاری از این عشقها بر اساس ظاهر یا هورمونهای جوانی است. بعد از ازدواج و وقتی روزمرگی شروع میشود، ممکن است فرو بریزد.
---
نوع دوم: عشق بعد از ازدواج
این همان ازدواجهای سنتی یا عاقلانه است. دو نفر بدون سابقه رابطه عاشقانه، به خاطر صلاحدید خانواده یا تشخیص عقل، با هم ازدواج میکنند و بعداً به هم علاقهمند میشوند.
ویژگیهایش:
· اول تعهد است، بعد احساس
· بر اساس احترام و مسئولیت شروع میشود
نقطه قوتش:
این عشق آرامآرام و محکم ساخته میشود. بر پایه کارهای کوچک روزمره است: صبحانه درست کردن، مریضی همسر را گرفتن، کنار هم پیر شدن. معمولاً دوام بیشتری دارد.
نقطه ضعفش:
در ابتدا ممکن است سرد و بیاحساس به نظر برسد. بعضی زوجها هیچوقت به عشق واقعی نمیرسند و فقط کنار هم زندگی میکنند.
---
مقایسه سریع: کدام پایدارتر است؟
ویژگی عشق قبل از ازدواج عشق بعد از ازدواج
پایه اصلی هیجان و جذابیت تعهد و احترام
آتش اولیه خیلی شدید کم یا متوسط
دوام در بلندمدت اگر به تعهد تبدیل نشود، کم است معمولاً زیاد است
واکنش به مشکلات ممکن است فرو بریزد معمولاً مقاومت میکند
نیاز به کار کردن بله، مداوم بله، مداوم
---
حقیقت مهم: هیچکدام خودبهخود پایدار نیستند
بگذارید صادقانه بگویم: خودِ عشق (چه قبل، چه بعد) به تنهایی کافی نیست.
عشق مثل آتش است. اگر به آن هیزم ندهی، خاموش میشود. آن هیزم همان احترام، گذشت، گفتگو و تلاش روزانه است.
· خیلی از عشقهای قبل از ازدواج بعد از چند سال طلاق گرفتند.
· خیلی از ازدواجهای بدون عشق، بعداً به عمیقترین عشقها تبدیل شدند.
پس مسئله این نیست که عشق کِی میآید. مسئله این است که بعد از آمدنش، چطور از آن مراقبت میکنی.
---
کدام نوع عشق پایدارتر است؟ جواب علمی
تحقیقات روانشناسی نشان داده: ازدواجهایی که بر پایه دوستی عمیق و احترام شروع شدهاند (حتی بدون عشق اولیه)، در بلندمدت پایدارتر از ازدواجهایی هستند که فقط بر پایه هوس و جذابیت فیزیکی ساخته شدهاند.
اما بهترین حالت چیست؟
بهترین حالت: اول احترام و دوستی، بعد ازدواج، سپس عشق عمیق.
یعنی هم قبل از ازدواج شناخت داشته باشی، هم بعد از ازدواج روی عشق کار کنی.
---
یک واقعیت تلخ و شیرین
واقعیت تلخ: عشق قبل از ازدواج، اگر به تعهد تبدیل نشود، حداکثر ۶ تا ۱۸ ماه عمر میکند. همان هورمونهای اولیه تمام میشوند و اگر چیز دیگری نباشد، رابطه تمام است.
واقعیت شیرین: عشق بعد از ازدواج، اگر روی آن کار شود، هر سال عمیقتر از سال قبل میشود. زوجهایی که ۵۰ سال کنار هم بودهاند، معمولاً از آن عشق آرام و محکم حرف میزنند، نه عشق پرشور جوانی.
---
جمعبندی:
عشق قبل از ازدواج مثل آتش بازی است: زیبا، پر از نور، اما زود تمام میشود.
عشق بعد از ازدواج مثل شومینه است: اول باید زحمت بکشی تا روشن شود، اما شب را گرم نگه میدارد.
هیچکدام ذاتاً بهتر از دیگری نیست. مهم این است که بعد از شروع رابطه، هر روز به عشقت هیزم برسانی با احترام، مهربانی و گذشت.
و بهترین خبر این است: فرقی نمیکند عشق قبل آمد یا بعد. اگر دو نفر بخواهند، میتوانند از هر نقطهای به یک عشق پایدار و عمیق برسند.
به نظر تو، کدام نوع عشق را ترجیح میدهی؟ برایم بنویس.
