تا حالا فکر کردید آدما چرا از فضاهای کار اشتراکی استفاده می کنن؟ فضای کار اشتراکی چند سالی میشه که در ایران راه افتاده اما مثل هر بیزینس نوظهور دیگه ای قبل از اینکه فلسفه و فرهنگش شکل بگیره، وارد سبک زندگی ما شده.
من چند ساله که در یک فضای کار اشتراکی به اسم ساینس سنتر گالریا کار میکنم و همیشه این نوع فضاها برام جذاب بوده اما برام عجیبه که محتوای درستی درباره این نوع فضاها در بلاگ های ایرانی نوشته نشده. به عنوان کسی که در چندسال اخیر بیشتر ساعات زندگیش رو در کتابخونه، پانسیون، فضاهای کار و کافه های کاری گذرونده و روی مارکتینگ و مشتری شناسی این نوع فضاها کار کرده تصمیم گرفتم مطالبی در این باره بنویسم. الان که دارم اولین مطلب رو می نویسم روز تعطیلمه و سرکار نرفتم اما باز هم دارم از خدمات یک فضای کاری نزدیک به خونمون استفاده میکنم چرا؟ چون فهمیدم این نوع فضاها عملکرد آدم رو به شدت افزایش میده!
اگه میخواید درس بخونید، پروژه های دورکاری رو انجام بدین یا بیزینس کاری خودتون رو استارت بزنید، خونه موندن انتخاب خوبی نیست به چند دلیل:
اول اینکه تو فضای خونه عوامل حواسپرتی زیاده و شما هر لحظه ممکنه درگیر کار دیگه ای بشید. به خصوص زمان هایی که پروژه هاتون رو تو خونه مدام به تعویق میندازید میتونید مطمئن باشید کار کردن در فضای خونه برای شما مناسب نیست. این جور وقتا بهتره یه انتخاب هوشمندانه داشته باشید و درست ترین کار رو تبدیل به راحت ترین کار کنید! وقتی تو فضایی هستید که جای استراحت و خواب نداره، سرگرمی هایی مثل تلویزیون توش نیست و کسی باهاتون کار نداره انجام دادن تسک های مهم به شدت راحت میشه و اون مقاومت ذهنی که هممون برای انجام کارهای مفید داریم از بین میره. تو استراتژی های خودمدیریتی به این میگن تنظیم محیط که رو بالاتر رفتن عملکرد موثر تاثیر مستقیم داره.
دوم اینکه مغز ما به شکلی طراحی شده که دوست داریم از جمعی که توش هستیم پیروی کنیم. من وقتی تو خونه میبینم پدرم که بازنشسته ست مدام جلوی تلویزیونه یا مادرم که خانه داره فرصتش رو داره که دیرتر از خواب بلند بشه ناخودآگاه از انجام کارهای مهم فرار میکنم و ترجیح میدم کارهای آسون تر رو انجام بدم اما وقتی در فضایی قرار میگیرم که همه دارن برای اهدافشون تلاش میکنن به خاطر اثر جمعی و همچنین یادگیری مشاهده ای، انگیزه بیشتری درونم شکل میگیره تا به کارهای مهم بپردازم و کمتر زمانمو هدر بدم. همین باعث میشه حتی کاری که بهش علاقه ندارم رو هم با انگیزه انجام بدم چون سختکوشی بقیه رو میبینم و از کم کاری های خودم خجالت میکشم!
سوم اینکه بهتره مرز زندگی شخصی و زندگی کاری از هم جدا باشه تا هیچ کدوم آسیب نبینه. چند سال پیش با شیوع کرونا خیلی از افراد دورکار شدن و با رواج بیشتر رسانه های جمعی، فرصت های بیشتری برای دورکاری شکل گرفت اما آمیختگی مرز کار و زندگی شخصی به آدم ها لطمه زد. بذارید از خودم مثال بزنم: چند وقت پیش یک مراجعی داشتم که افکار خودکشی داشت و وقتی در حساس ترین قسمت کار روان درمانی داشتم پروتکل های پیشگیری از خودکشی رو اجرا می کردم یکی از اعضای خانواده مدام در اتاقم رو میزد و میگفت باهام کار داره! میتونید تصور کنید مدیریت کردن اون موقعیت چقدر برای من سخت بود دیگه؟ حالا این رو میشه به همه وقتایی که داریم کارهای مهم انجام میدیم اما اعضای خانواده باهامون کار دارن تعمیم داد. این نوع موقعیت ها هم ارتباطمون با خانواده رو تحت تاثیر قرار میده و هم عملکرد کاریمون رو کاهش میده.
چهارم اینکه امروز جهان ما، بیشتر از همیشه با معضل تنهایی رو به رو شده! پژوهش ها نشون میدن تنهایی به اندازه کشیدن سیگار خطرناکه و خطر مرگ زودرس رو افزایش میده! اگر به هر دلیلی نتونستید روابط صمیمانه خوبی داشته باشید حداقل فرصت روابط همکارانه رو از خودتون نگیرید. گرچه در دنیای امروز تنهایی خطری نیست که بقای ما رو تهدید کنه اما مغز ما زمان هایی که تنهاست بیشتر در حالت آماده باش میره و اضطراب مزمن رو تجربه میکنه بنابراین خونه نشستن و کار کردن گرچه از بیرون ممکنه آرامش بخش به نظر بیاد اما میتونه دلیل اضطراب های طولانی مدت شما باشه.
خلاصه به دلایل محکم روانشناختی فضای کار اشتراکی برای دورکاری، کارهای پروژه ای، درس خوندن و هر کاری میتونه مفید باشه و بهره وری شما رو بالا ببره.
