من عادت بدم رو حذف نکردم… ازش ابزار ساختم.

مدتی بود تو مصرف قهوه زیاده‌روی می‌کردم.
قهوه ذاتاً چیز بدی نیست، اما استفاده‌ی زیادش می‌تونه مخرب باشه.

به‌جای اینکه بخوام کامل حذفش کنم، با خودم گفتم چطور می‌تونم از همین عادت به نفع خودم استفاده کنم؟ 🤔

برای خودم قانون گذاشتم:
اگر قراره روزی سه فنجان قهوه بخورم،
هر فنجان باید یه «چالش» پشتش داشته باشه.

یعنی چی؟
قهوه دوم و سوم جایزه بودن، نه پیش‌فرض.

مدتی از ورزش دور شده بودم.
هر بار می‌خواستم شروع کنم، یه مانع ذهنی جلو روم سبز می‌شد.

پس با خودم شرط بستم:
☕ قهوه اول = شروع روز (روتینم بود، چالش خاصی نداشت)
☕ قهوه دوم = فقط بعد از ورزش

نتیجه؟
بعد از چند روز، ورزش کردن دوباره شد بخشی از برنامه‌م.
هم قهوه‌م رو می‌خوردم، هم تمرینم رو انجام می‌دادم.
من کسی رو تشویق به داشتن عادت بد نمی‌کنم.
موضوع اینه که خیلی از عادت‌های ما ذاتاً بد نیستن — فقط بی‌قانونن.
ما می‌تونیم بعضی کارها رو به عنوان «جایزه» برای مغزمون تعریف کنیم.

مثل:
دیدن سریال مورد علاقه
قهوه خوردن
بازی کردن
حتی اسکرول شبکه‌های اجتماعی
وقتی یه کار لذت‌بخش رو مشروط به انجام یه کار مهم‌تر می‌کنیم،
مغزمون کم‌کم شرطی میشه.

خوشحال میشم تجربه شخصیتونو در رابطه با توسعه فردی خودتون با من به اشتراک بذارید. ممنون از بازخودتون