برای ایران خانوم می نویسم...
ایران خانوم!!تو "قلب" زمینی!
قرن هاست که قلبِ زمینی!
قلبِ زمین یعنی،کل جهان به وجودت زنده ست !
تو باشی ،جهانی هم هست !وگرنه هیچ...
امروز ،انگار ،همه ی جهان فراموش کرده که تو قلب زمینی...
جهانی که از قرن ها پیش ،از تو الگو گرفته ،هزاران یادگارِ تو را با خود به همراه بُرده،و حالا که کمی خود را برتر و بزرگتر و عالِم تر دیده ،به جای ادایِ احترام و ادای دِین،میخواهد برای معلمی که هزاران درس از او آموخته ،تکلیف معین کند.
و حال آنکه نمیداند که تو قرن هاست معلمی!و او فقط یک دانش آموخته ی تازه کار !
تو هر زمان و در همه حال ، برای یاد دادن و آموختن ،چیزی در چَنته داری و او حالا حالاها باید ببیند و بشنود و یاد بگیرد....
قلبِ زمین بودن اینجاست که مشخص و معلوم میکند که ،چه کسی برتر و لایق تر است و چه کسی هنوز باید یاد بگیرد...
معلم تا ابد معلم است و شاگردان می آیند تا چیزی از او یاد بگیرند و به اندازه ی فهم و شعور و ادراک خود ،چیزی برداشت کنند و به عاریه ببرند...
ایران خانوم!!
معلم بشریت!!
قلب زمین!!
با هر اتفاقی که می افتد ،تو با درایت و فرزانگی و شجاعت و صبوری خود ،درس های بزرگی به جهانیان یاد می دهی .
البته که آنها در درونشان میدانند و آگاهند که بزرگی تو چقدر است اما ،میخواهند کمی به پایِ تو برسند .ادعا هایشان را هرروز میبینی ...غرورشان اجازه نمی دهد که اعتراف کنند.
اما تو چونان معلمی بزرگ با قلبی آکنده از مهر ،سکوت میکنی ،سکوتی از سَرِ خِرَد ....سکوتی از سَرِ درایت...سکوتی از سَرِ شعور...
جهان خودش میداند که اگر تو زبان باز کنی و بخواهی حقایق را بگویی،آنان دیگر نمیتوانند به دستاوردهایشان بنازند...چرا که همه را از تو به عاریت گرفته اند....
تو در دلِ خود انسانهای عالِم و بزرگ پروراندی ...انسانهایی که هر کدام منشا اثرِ متعالی بودند...
هنوزم در اینجا هستند انسانهایی که سرشار از بزرگی و والامنشی هستند ...
اینجا مهدِ پرورش انسانهایی است که هر کدام ،ارزشهایی را به دنیا عرضه داشتند و دارند...
کیست که نداند و نشناسد که برای جهان و جهانیان چقدر ارزشمندی؟!!!!
ایران خانوم !!
سخن بسیار است ...
اما مهم این است که تو جاودان میمانی ...
کسی نمیتواند منکر وجود ارزشمندت شود ...
تو قلب زمینی !
اگر همه جا را بتوان فتح کرد ،"قلب"را نمیتوان به راحتی فتح نمود،چون "قلب" را ،فقط و فقط ،با احترام و با احترام و با احترام ،میتوان فتح نمود....
احترامی واقعی...
احترام به معلمی والا که قرن هاست خود را وقفِ بشریت کرده و جهان وام دارِ اوست....
