چادر سیاه ماه که نمی‌ره تن خورشید

از باغ مي برند چراغاني ات کنند تا کاج جشن هاي زمستاني ات کنند پوشانده اند صبح تو را ” ابرهاي تار“ تنها به اين بهانه که باراني ات کنند

تراوشات ذهن یک ماهی بی مغز

مغزم دیگه نمیکشه! حال و حوصله خودمم به زوری دارم! این مرتیکه پوکیده که تو وجودمه هرکی هست اصلا من نیست!