اونی که تووته (اونتولوژی)

هـر دم مجال مـی‌یافتـه‌ای و مــن

..... در عجب‌ام؛ ناگزیر در خمود،

میان اینهمه اوراقِ کبود

تورق می‌کردم رَمــزت را

ـــــــ کامده بودی در قوس، همچنان

ـــــــ از هیزمِ وجودِ من آگاهی

هر دم مجال می‌‌یافته‌ای و من

سِرشکم فرو می‌چکید...

در آتش، آنچه چهار‌چـوبم بود؛

ــــــــــــــــــــــــــــ ســزاوار می‌گداخت

ــــــــــــــــــــــــــ ز رهــوار می‌دمید...

من از دوردست بـه نزدیکی‌ات

ـــــــــــــــــــــــــــ دمادَم هوسناک‌تر

ـــــــــــــــــــــ در این پیچِ بخت‌آزما

ــ چو ســـرگشته‌ای خواب‌وَش

بـه وَجد آمده، نامده، کوچ‌وار

ــــــــــــــــ چگونه شرح کنم مجال‌ات را

ـــــــــــــــــــــــــ کز هیزمِ وجودم آگاهی!

بیا

امشب‌ام را

ـــــــــــــــــ که آیینه خوست

ـــــــــ فروغِ نگاهم برافرآخته

همین کهکشان، غنیمت شمار

ــــــــــــ که بندِ لیاقت بینداخته...

فرهاد صادقی

مجموعه اشعار مغناطیس