حسانه جعفری | شعر نو

برای زنده ماندن؛ همین بس بود

چیزی در ما قتل‌عام نشود!

همین که «نخِ نازکِ تماشا»

در برخورد با نخستین دیوار؛ گره نخورد

و ما تنها نقطه‌یِ اتصالی باقی بمانیم

میانِ آنچه بودیم و آنچه هرگز نخواهیم بود …

کافی بود

اجازه ندهیم «تعریفِ اشیا» عوض شود

که صندلی؛ جایِ خالی را بفهمد

و پنجره؛ صبوریِ تاریکی را

ما زنده ماندیم؛ نه به شکلِ یک حضور

که به شکلِ «سودایِ غریقی در عمقِ آب»

آنجا که نه نوری هست

و نه کسی برایِ نجاتِ نامِ ما؛ دست دراز میکند …

ما ایستادیم

تا به این انهدامِ دسته‌جمعی ثابت کنیم

میتوان در میانه‎‌یِ یک زخمِ عمیق

چونان نُتی گمشده در گلو

زیبایی را به دندان کشید و تسلیم نشد!