روز ملی زبان فارسی و حکیم فردوسی

به بهانه‌ی زبانی که با آن فکر می‌کنیم، می‌نویسیم و زندگی می‌کنیم

۲۵ اردیبهشت، فقط یک تاریخ در تقویم نیست؛ روزی است برای یادآوری ارزش زبانی که با آن حرف می‌زنیم، می‌نویسیم، دوست داریم و رؤیا می‌بافیم. روز ملی زبان فارسی و بزرگداشت حکیم فردوسی بهانه‌ای خوب است تا کمی مکث کنیم و به ریشه‌هایمان نگاه بیندازیم.

زبان فارسی؛ فراتر از کلمه

فارسی فقط مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست. این زبان، خاطره‌ی جمعی ماست؛ زبان قصه‌های کودکی، شعرهای عاشقانه، نامه‌ها، ترانه‌ها و حتی اعتراض‌هایمان. زبانی که قرن‌ها دوام آورده و هنوز هم می‌تواند احساس و اندیشه را دقیق و زیبا منتقل کند.

در دنیایی که سرعت و کوتاه‌نویسی حرف اول را می‌زند، فارسی هنوز ظرفیت این را دارد که عمیق، شاعرانه و انسانی باقی بماند؛ اگر حواسمان به آن باشد.

فردوسی؛ کسی که زبان را زنده نگه داشت

اگر امروز فارسی را روان و زنده می‌نویسیم و می‌خوانیم، بخش بزرگی از این را مدیون حکیم ابوالقاسم فردوسی هستیم. فردوسی با شاهنامه کاری کرد که زبان فارسی روی پای خودش بایستد و فراموش نشود.

شاهنامه فقط داستان جنگ و پهلوانی نیست؛ پر از حرف‌های مهم درباره‌ی خرد، اخلاق، انسانیت و ایستادگی در برابر ظلم است. فردوسی خوب می‌دانست چه کار بزرگی می‌کند و خودش هم به آن اشاره کرده:

«بسی رنج بردم در این سال سی

عجم زنده کردم بدین پارسی»

چرا این روز مهم است؟

روز ملی زبان فارسی به ما یادآوری می‌کند که:

• در نوشتن و حرف زدن، کمی دقیق‌تر و مسئولانه‌تر باشیم

• زبان مادری‌مان را دست‌کم نگیریم

• آثار ادبی گذشته را دوباره بخوانیم

• و اجازه ندهیم فارسی در شلوغی فضای مجازی، کم‌رنگ و بی‌هویت شود

حفظ زبان فارسی یعنی حفظ هویت، حتی در ساده‌ترین پست‌ها و پیام‌ها.

فارسی؛ زبانی برای امروز و فردا

فارسی یک زبان زنده است؛ می‌تواند با دنیای امروز، تکنولوژی و هنر معاصر همراه شود، بدون اینکه اصالتش را از دست بدهد. این وظیفه‌ی همه‌ی ماست که کمک کنیم زبانمان هم‌زمان زنده، سالم و خلاق بماند.

روز ملی زبان فارسی و بزرگداشت حکیم فردوسی، فرصتی است برای قدردانی؛ هم از زبانی که با آن خودمان را بیان می‌کنیم و هم از کسی که برای ماندگاری‌اش سی سال رنج کشید.

در پایان، من، نیما شراره‌باش، مدیر تیم فرهنگی هنری رشد ـآرت، این روز ارزشمند را به همه‌ی دوستداران زبان و فرهنگ فارسی شادباش می‌گویم. امید است که فارسی، همیشه زنده، گویا و الهام‌بخش بماند.

نیما شراره باش | رشد ـآرت | بهار 1405