داریوش

تو این روزایی که داره میشه کم کم یه هفته که اینترنت قطعه پیامک قطعه تماس قطعه بعد هشت شب انگار حکومت نظامیه و بدبخت ما بدبخت ما بدبخت ما، بیچاره و مفلوک ما نسل ما نسل سوخته جزغاله خاکستر شده هفتاد و هشتاد که هم جنگ خارجی و داخلی دید هم قحطی هم کشتار هم تورم و گرونی هم دویدن و نرسیدن به آرزوهایی که برای بقیه هم سن و سالای ما تو کشورای دیگه آرزو نیست و با حقوق یه ماه میتونه بهش برسه ولی ما امان از ما! تنها آهنگایی که میشه گوش داد و یذره با شرایط تطابق داشته باشه آهنگای داریوش اقبالیه آهنگایی مثل کهن دیارا، خاک خسته، وطن، نامه به وطن، بمان مادر، بپا خیزید، برادر جان و ...

البته آهنگای غمگین کم نیستن ولی ازونجایی که داریوش اسطوره غم و ناراحتیه فکر نمیکنم ستار و حبیب هایده یا مهستی این حجم از غم رو بتونن با بیل و بیل مکانیکی فرو کنن داخل خندق گوشاتون.

مراقب خودتون باشید به امید آزادی و بقیه اینا همه کشکه ما زنده‌ایم و زجر میکشیم بدون هیچ امید واقعی و حقیقی‌ای مگه اینکه معجزه‌ای رخ بده و از دل این جزغاله ها خاکستر ها ققنوس بیاد بیرون یا نمیدونم یه معجزه دیگه.

مثل بقیه وقتا ناراحتم ولی نمیتونم و نمیدونم چرا نمیتونم گریه کنم تا سبک بشم پس میرم داریوش گوش بدم تا از حجم غم و ناراحتی شاید پاره بشم.