ایران؛ تکه ای از خاکِ غمگینِ خاورمیانه

«ایرانی» هر کجای این جهان که باشد، انگار تکه‌ای از آسمان غبارگرفته‌ی وطن را با خود حمل می‌کند. فرقی نمی‌کند در خیابان‌های باران‌خورده‌ی اروپا قدم بزند یا زیر آفتاب شهری دور در آن سوی اقیانوس‌ها زندگی کند؛ در ژرفای دلش اندوهی آشنا خانه دارد، اندوهی که مرز نمی‌شناسد و با گذرنامه عوض نمی‌شود.

ما مردمانی هستیم که تاریخ، شادی‌هایمان را با صبر و رنج درآمیخته است. «گویی خاک سرنوشت ما را از غمگین‌ترین گوشه‌ی خاورمیانه برداشته‌اند»؛ از جایی که امید و دلتنگی همسایه‌ی دیوار به دیوار یکدیگرند. به همین دلیل است که حتی در روزهای آرام نیز رگه‌ای از حسرت در صدایمان شنیده می‌شود و حتی میان خنده‌هایمان، خاطره‌ای از فقدان نفس می‌کشد.

ایرانی بودن فقط یک ملیت نیست؛ نوعی حافظه‌ی جمعی است. حافظه‌ی کوچ‌ها، جدایی‌ها، انتظارها و آرزوهایی که نسل به نسل منتقل شده‌اند. شاید به همین خاطر است که هر ایرانی، هر جا که باشد، با شنیدن نام وطن لحظه‌ای سکوت می‌کند؛ سکوتی که در آن هزار خاطره، هزار دلتنگی و هزار امید ناگفته پنهان است.

اما همین مردم غم‌آشنا، هنر عجیبی هم دارند؛ از دل ویرانی، زندگی می‌سازند و از میان تاریکی، چراغی روشن می‌کنند. شاید راز ماندگاری ما همین باشد؛ اینکه با همه‌ی اندوهی که بر دوش می‌کشیم، هنوز رویا می‌بافیم، هنوز عشق می‌ورزیم و هنوز به فردایی بهتر ایمان داریم