عصیان،کتابی که هرگز فراموش نخواهید کرد

یک قصه ی زیبا و درام ،بسیار مصور و با شخصیت پردازی های عالی

شاید پایان داستان برای برخی تلخ باشد ولی

اگر هر جور دیگری داستان تمام میشد واقعا لذتش کم میشد

تلخ بود ولی پر محتوا ،در دل تلخی داستان بود که همه چیز رنگ واقعیت میگرفت

جدا از خط داستانی که عصیانگری اجتماعی که ایران امروز هم درگیرش هست و بی قانونی و فکر ابلهانه ای که انتظار رحم و دنیای بی مخاطره ،حتی در میان جانوران را داشته باشیم

که به نظرم آقای روت فوق العاده ترسیم کرده بودند

چند نکته ی کلیدی از قلم ایشون بود که خیلی دوست داشتم

مثل گفتن قسمتی از آینده ی داستان بدون گفتن اون (مثل برخورد آندریاس و آقای آرنولد)

که خیلی هوشمندانه استفاده کرده بود

یا هنرشون توی ترسیم افراد و حتی احساس افراد ،که مانند شعر گاهی گفته شده بود،

مانند آنجایی که آندریاس دست دختر بچه را گرفت و با خودش گفت: انگار دستها هم با هم حرف میزنند و...

یا لحظه های فراز و فرود از دادگاه ها

یا زیستن در زندان و رنگ باختن ۴۵ سال زندگی در غبار و زنده شدن دوباره و ...

کلا از اون دست رمانهایی بود که خیلی مجذوبش شدم و تا آخر عمر از ذهنم بیرون نمیرود

زمانی که شروع داستان با بیمارستان شماره ۲۴ و دادگاه های ذهنی اندریاس برای هم قطارانش شروع میشد که خیلی سریع در ذهنش آنها را محکوم میکرد

و در نهایت موازات شماره ۷۳

و دادگاه های زمینی و آسمانی که آنها هم سریعا برای خود آندریاس حکم صادر کردند

و اما خود کمه ی عصیان

و اسم فوق العاده ای که برای داستان انتخاب شده بود که برای تک تک شخصیتهای داستان

خودش رو نشان میداد و

نه فقط برای اندریاس

خیلی هوشمندانه بود

یا مثلا ترسیم افکار زنش،که خیلی حرفه ای و با شناخت از نقاط قوت و ضعف جامعه ی زنان آنجا

برای پیدا کردن حامی ،رقابت در ذهن،مواجه شدن با آسیب و ...

و اما ما از دل همین تاریکی ها

انسانهای دیگری شدیم

نه مثل تاریکی زندان آندریاس که در آن روشنی و پنجره ای به بیرون بود

خیلی تاریک تر

بدون پنجره

ما بدون پنجره صداها را میشنویم

و تبدیل به آدمهای دیگه ای شدیم

با هر اتفاق،آگاه تر از عمری که میگذرانیم

به امید رهایی از تاریکی های این روزها...