نقد و بررسی Mouse: P.I. for Hire

مقدمه

ترند زیبایی که به تازگی شکل گرفته، استفاده از سبک هنری میکی‌ماوس و انیمیشن‌های دهه‌ی ۱۹۲۰ میلادی توی بازی‌هاست. این عنوان اما یه شوتر اول شخص کمدیه که ۱۲ ساعت وقت شمارو با یه خاطره‌ی قشنگ مبادله می‌کنه.

تم بازی

شما نقش یه موش کارآگاه به صداپیشگی تروی بیکر معروف رو بازی می‌کنین. استایل سیاه‌و‌سفید و طراحی محیط به خوبی روی بازی نشسته و طرفدارای سبک نوآر رو راضی می‌کنه. از طرف دیگه بازی طنز واقعا خوبی داره و پره از دیالوگ‌های دوپهلو. ترکیب اینا با سبک انیمیشن‌ خاص و موسیقی جاز قدیمی، ترکیبیه که هیچوقت نمی‌دونستی بهش نیاز داری.

گیم‌پلی

راستش گیم‌پلی بازی واقعا منو ناامید کرد. جدا از تنوع و طراحی زیبای اسلحه‌ها و انیمیشن‌‌هاشون، بخش شوتر بازی جذابیت آنچنانی‌ای برای من نداشت. خیلی ساده بود و کار خاصی نکرد. البته اگه همون ظاهر براتون به‌اندازه کافی مهم باشه، این بازی براتون مناسبه.

ما بازی‌هایی که گیم‌پلی ساده‌ای دارن و نقاط قوت اونا توی جاهای دیگه‌ست زیاد داریم اما بعضی وقتا اونا به این قضیه آگاهن و گیم‌پلی رو کمرنگ و کوتاه میکنن تا خیلی ضعف اون احساس نشه اما اینجا، پشت هم مبارزه‌ها ادامه داره و تموم نمیشه. وقتی نقطه‌ی قوت بازی توی جلوه‌های بصری، موسیقی، دیالوگ‌ها و طنزشه، چرا باید انقدر روی مبارزه‌ی نه‌چندان خوب خودش تاکید کنه؟

جدا از بخش شوتر، بازی هم اکتشاف داره و هم پازل اما خیلی کم. این جنبه‌های بازی هم بد نیستن اما نسبت به قسمت‌های شوتر، زیادی کمرنگ شدن. البته بیشتر پازل هارو، مینی‌گیم‌های باز کردنِ قفل‌ها، تشکیل میدن که بشدت تکراری و خسته‌کننده‌‌ست. البته این مینی‌گیم‌ها اکثرا جزو کارای فرعی هستن و معمولا اجباری به انجام اونا نیست.

طراحی اقتصاد، فرآیند آپگریدها و درکل سیستم پیشرفت بازی کمی ضعیفه. در نهایت شما از بازی کردن اون خسته میشین و ظاهر بازی به تنهایی نمی‌تونه شمارو مثل اول جذب کنه و کم کم براتون عادی میشه.

جمع‌بندی

این بازی واسه کیه؟ واسه هرکسی که با تم این بازی حال می‌کنه. بازی خیلی خوب خودشو با تریلرهاش معرفی می‌کنه و خود بازی هم چیزی خیلی فراتر از این چیزی که از توی تریلرها نشون داده شده، نیست. چیز کمتری هم نیست. همونه. پس اگه از تریلرش خوشت اومده، از خودشم خوشت میاد.