پروتکل ۳: از خلبان محافظت کن

مقدمه

تایتان‌فال ۲؛ یه بازی شوتر اول شخص که سال ۲۰۱۶، دقیقا یک هفته بعد از Battlefield 1 و یک هفته قبل از Call of Duty: infinite warfare منتشر شد. تاریخ عرضه‌ای که محکوم به شکست بود. اما Titanfall 2 یه شوتر معمولی نبود. این بازی، کلاس درسی برای طراحی مراحل و سیستم حرکت بود اما تا امروز بازی‌ای نیومده که ازین کلاس درس، بیست بگیره.

سیستم حرکت

هر بخش سیستم حرکت، مثل یه تیکه‌ی پازل می‌مونه و بازیکن با خلاقیت خودش اونارو میچینه و در میان این پارکور سریع و جذاب، دشمنانشو از بین می‌بره. بازی به شما احساس سبک بودن میده. انگار الانه که پرواز کنین. شما بدون اینکه متوجه بشین، درحال اجرای کومبوهای پیچیده‌ و طولانی حرکتی هستین اما اینکار رو خیلی راحت و روون انجام می‌دین.

تایتان‌ها

گیم‌پلی بازی در واقع دو بخش داره. یا جای خلبان بازی می‌کنین یا سوار تایتان میشین و اونو کنترل می‌کنین. بخش تایتان بازی صرفا یه وقفه میان گیم‌پلی نیست و حسابی مفصله. شما شش کلاس تایتان در اختیار دارین که هرکدوم، کاملا متفاوت از بقیه کار میکنن. مهم‌تر از همه، اینکه رابطه شما و تایتان خودتون، بیشتر از رابطه‌ی انسان و ماشینه. BT، هم همرزم شماست و هم دوستتون و تا آخرین لحظه کنار شماست.

طراحی مراحل

این بازی غیر تکراری‌شونده‌ترین گیم‌پلی ممکن رو داره. هر مرحله یه مکانیک کاملا جدید و خلاقانه به شما معرفی می‌کنه و تا میاین ازون استفاده کنین، وارد مرحله‌ی بعدی می‌شین و مکانیک خلاقانه‌ی بعدی معرفی میشه. بازی انگار طوری ساخته شده که شما مجبور شین چندبار تمومش کنین تا ازش سیر شین. هر مرحله، هم از نظر پلتفرمینگ، هم از نظر محیط و هم از نظر طراحی دشمنان، متفاوت و بی‌نقصه. شما حتی تو یه مرحله می‌تونین بین زمان‌ها جابجا بشین و این خودش کلی امکان جدید و جذاب به گیم‌پلی اضافه می‌کنه.

درنهایت یه داستان ۶ ساعته که دلت بخواد بارها تمومش کنی، بهتر از یه داستان ۳۰ ساعته‌ست که تورو قبل از تموم شدنش، سیر می‌کنه.

درسته که بازی تو زمان عرضه، بین دو تا غول له شد اما امروز، اون غول‌ها تکراری و خسته‌کننده شدن و بازیکنا Titanfall 3 رو صدا می‌زنن و اونو درخواست می‌کنن.