نوشتن رو چون آرامگاهی میبینم و روح خسته در این مکان آرام میگیرد، نوشته هایم گاهی موزون و گاهی تراوش های ذهنی هستند...
این روزها

ما تلخ ترین حادثهی قرن زمینیم
افسوس که بر خود نرسیدیم و دویدیم
با کار فلان ابله نادان فریفتیم
در کنج خود از طاقت بیمار رمیدیم
دیدیم و نشد آخر این قصه هیاهو
هوییست دراین قافله، ما هم دمیدیم
مطلبی دیگر از این انتشارات
غم را بکش، هی دم نکن
مطلبی دیگر از این انتشارات
سوزش قلم
مطلبی دیگر از این انتشارات
قحطی باور