خیالِ تُو!

وَ َقسم بِه لَحظِه ی فِشُردَنِ دَستانَم دَر آغوشِ دَستانِ تُو،کِه هیچ حِسی بِه لِطافَت وَ خوشیِ این لَحظِه وُجود نَداشتِه اَست وَ نَخواهَد داشت!..

دَر آن دَم کِه سَردیِ هَمیشِگیِ دَستانَم غَرقِ گَرمایِ دَستانِ نَوازِشگَرِ تُو می شَوَد..وَ تَمامِ مَن دَر هَم می شِکَنَد وَ با گَرمایِ وُجودِ تُو بَنایی نو می سازَد،

کِه تَوانَش را نَدارَم کِه نِگاهَم را بِه نِگاهِ دیوانِه کُنَندِه یِ تُو بِدَهَم اَمّا تَمامِ ذَراتِ وُجودَم غَرق شُدَن دَر ژَرفایِ چَشمانِ تُو را میخواهَد...کِه می خواهَم هیچ چیز نَباشَد بِه جُز چَشمانِ عَمیقِ تُو وَ دَستانِ پُر مِهرَت!..

کِه مِهرَبان تَرینِ مَن! عَمیق تَرین نُقطِه یِ وُجودِ مَن!..

چقَدر دِلَم "تُو" را می خواهَد وَ دَر کِنارِ "تُو" چِه بی پَروا می تَوان "نَغمِه" بود!!!...