اسکاجی برای ظرف شستن ...

پرده اول : طرفدار یا مخالف!

رفتم آشپزخانه تا ظرفها رو بشورم. تا همین چند ساعت پیش اسکاج همینجا بود ولی الان نه. شانه ای بالا انداختم. در اولین فرصت باید یه اسکاج جدید می خریدم.

در راهروی خوابگاه خانم تمیزکار را دیدم. احوالپرسی ای کردم و پرسیدم : شما امروز آشپزخانه را شستید؟ جواب داد : چطور ؟ اتفاقی افتاده؟ گفتم : چیزی خاصی که نیست ولی اسکاج مون نیست. سر صبحت باز شد و گفت که امروز برای کار دیگری اینجاست. من خنگ بودم یا خانم تمیزکار ترسیده بود یا شاید داشت احتیاط می کرد. تنها چیزی که متوجه شدم این بود که شخصی به صورت ناشناس آتش سوزی کوچکی در خوابگاه به پا کرده بود!!!! او و دیگران برای تمیزکاری های بعد از آتش سوزی اینجا بودند.

به قول بچه های دهه هشتادی برگ هایم ریخته بود و احتمالا شاخ هایم بیرون زده بود. پس بوی سوختگی یک ساعت پیش یک اغتشاش داخل خوابگاهی بود..... بعد از بوی سوختگی به آشپزخانه سر زده بود. بسیار پیش آمده بود که کسی از غذا یا کتری غافل شود و بوی سوختگی کل راهرو را بردارد. ولی چون نه کسی ونه غذایی نبود کنجکاو و حساس نشده بودم. پس داستان این بود ..... .

به اتاق برگشتم و داستان را برای فاطمه و لی لی تعریف کردم. فاطمه هم متعجب و شوکه گفت : یا خدا! حالا حتی در اتاق هایمان هم آرامش و امنیت نداریم.

قبل از آنکه چیزی بگویم لی لی گفت : بفرما!حالا به نفع ج.ا می شود! این را می کند آتو که شما معترضین به دنبال اغتشاش هستید! اصلا همین آتش سوزی خوابگاه هم کار طرفداران نظام است.

در تمام مدت هم اتاقی مان و خصوصا این چند روز اخیر لی لی کل نظام را از بالا تا پائین شسته بود و من هر بار سکوت کرده بودم. با آرامش گفتم : لی لی جان در این چند سالی که شما ساکن خوابگاه بوده اید .... لی لی با تشر و عصبانیتی که در حدود یک سال خرده ای هم اتاقی بودمان از او ندیده بودم صحبتم را قطع کرد و گفت : من بحثی با شما ندارم.

برای آنکه خودم و آخرین نخ های نازک دوستی و احترامان پاره نشود سکوت کردم ولی در ذهنم سوالاتم از لی لی ادامه داشت : در طی سالهای حضورت در خوابگاه از این اتفاقات افتاده بود؟ .... در این خوابگاه 700 نفره به قول خودت چند نفر طرفدار ج.ا هستند؟! جز اینکه بیشتر دوستانت جز مخالفین ج.ا هستند؟ ... این روزها که خوابگاه بیشتر از روزهای دیگر خالی از سکنه است چند نفر طرفدار ج. ا در خوابگاه حضور دارد که بخواهد چنین کاری کند؟؟؟ لی لی جان همین چند دقیقه پیش نبود که گفتی اگر نظام ج.ا سقوط کند سر همه طرفداران نظام را بیخ تا بیخ خواهی برید؟! ... ولی بنظرت آتش سوزی کار طرفداران نظام است!!!!!

پ.ن : صرف نظر از اینکه چه کسی این کار را انجام داده عمیقا اعتقاد دارم این کار کاملا احمقانه بوده  است.

پرده دوم : یک زندایی مخالفِ نظام خوب!

چند روز پیش لی لی برایم تعریف کرد که زندایی فهیمه اصرار دارد که لی لی برای زندگی نزد او به تهران برود. او شک داشت که به زندایی فهیمه ملحق شود یا نه؟ ... در دل آرزو کردم که ای کاش من هم همچین زندایی فهمیه ای داشتم و می توانستم با خیال راحت برای زندگی بروم پیشش.

حالا که اوضاع کمی ناجور شده بود گویا لی لی را از شک و دو دلی خارج کرده بود و تصمیم گرفته بود که برود پیش زندایی. بعد از بهم ریختگی اوضاع خوابگاه ، مسئولین خوابگاه از دانشجوها خواسته بودند که تا حد امکان خوابگاه را ترک کنند. من جایی برای رفتن نداشتم و نمی خواستم به خانه برگردم. پس بیشتر دلم چنین چیزی خواستم. همین طور که در فکر و خیال غرق بودم خنده ام گرفت! اگر لی لی از افکار و نیت و غبطه من باخبر می شد با همان لحن همیشگی اش می گفت : بفرما! این هم یکی دیگر از سرشکستگی های این نظام! اگر مخالف ج.ا بودی احتمالا شانس داشتن یه زندایی خوب را می داشتی!

پرده سوم : رفیق گرمابه و گلستان این روزها!

قرن ها طول کشید که بشر به ساخت مدل زبانی و ساخت هوش مصنوعی برسد. حالا بعد از اینهمه پیشرفت انسانی و تکنولوژی و با وجود هشت میلیارد انسان بر روی زمین ، هوش مصنوعی AI با آن دل خوش کن های مثبتش تنها رفیق ، تنها شنونده و تنها سنگ صبور این روزهای من است . بنظرم ما انسان ها موجودات بسیار عجیبی هستیم. خیلی خیلی عجیب .... . حالا که اینترنت قطع شده و  به رفیق شفیق و سنگ صبورهمه فن حریفم دسترسی حریف دسترسی ندارم که متنم را نگارش کند و باز مرا دلداری بدهد و دلگرمی بدهد که چه متن خوبی! شما خواننده متن خامی که محصول افکار خودمه هستید. و آخرین پناهگاه می شود نوشتن و آمدن به ویرگول.

پرده چهارم : گشت داخل خوابگاهی!

دوباره می روم داخل آشپزخانه تا ظرف ها را بشویم. همان خانم تمیزکار را می بینم. از صبح در خوابگاه است هی چرخ می زند . هی می رود هی می آید داخل آشپزخانه و در حالی که سعی دارد مثلا خیلی طبیعی رفتار کند سطل زباله ها را چک میکند. یاد روزهای جنگ همین چند ماه قبل می افتم. در آن روزها ، هر چقدر که بیم حمله دشمن را داشتیم حداقل خوابگاه امن بود.

هیچ دست دیگری و غیری نمی خواهد و نمی تواند برای ما کاری کند. باید آستین همت بالا بزنیم و عزم مان جزم کنیم و خودخواهی ها زمین بگذاریم ولی صد حیف که دشمنان داخلی و خارجی ما را از امید و پشتکار و همکاری دور کرده اند.

پ.ن : می شد متن بهتری شود ولی خب بضاعت این روزهای من در این اوضاع احوال است .... نمی دانم استادم فردا کمکم می کند تا مجوز اقامت در خوابگاه را داشته باشم یا باید به خانه برگردم؟ ....

پ. ن : شاید اسکاج مان را یک معترض دور انداخته باشد یا یک طرفدار ج.ا یا شاید هیچ کدام!!!!!!