سری OOP (قسمت اول)

توی این سری از پست ها به ترتیب به روش استفاده و کارایی برنامه نویسی شیء گرا می پردازیم.

به اولین قسمت از سری OOP خوش آمدین :)

همونطور که احتمالا می دونید برنامه نویسی شیء گرا یه روش از برنامه نویسه که برنامه رو برا اساس شیء(object) به جای عملکرد و منطق سازماندهی می کنه یه شیء می تونه به عنوان یه فیلد داده بشه که ویژگی ها و رفتار منحصر به فرد خودشو داره

ساختار برنامه نویسی شیء گرا

• کلاس ها (Classes) :
  کلاس ها انواع داده تعریف شده توسط کاربر هستن که به عنوان یه طرح کلی برای ساخت شیء ها عمل میکنن.
• شیء ها ( Objects ) :
  نمونه هایی ( instance ) از کلاس ها هستن که با داده هایی که به طور خاص تعریف شده‌اند ایجاد میشن.
• متد ها ( Methods ) :
  فانکشن هایی هستن که داخل کلاس تعریف میشن و رفتار های یک شیء رو توصیف میکنن.
• ویژگی ها ( Attributes ) :
  ویژگی ها در الگوی کلاس ها تعریف میشن و وضعیت یک شیء رو نشون میدن، ویژگی های کلاس متعلق به خود کلاس هستن.

اصول اصلی OOP

• پوشش ( Encapsulation ) :
  این اصل میگه که تمام اطلاعات مهم در داخل یک شیء قرار داره و فقط اطلاعات انتخابی فاش میشه، پیاده سازی وضعیف هر شیء به طور خصوصی داخل کلاس تعریف شده و نگهداری میشه.
• تجرید ( Abstraction ) :
  شیءها فقط مکانیزم های داخلی را که برای استفاده از شیءهای دیگه مربوط هست رو فاش میکنن، و هر کد اجرایی غیر ضروری رو مخفی میکنن.
• ارث بری ( Inheritance ) :
  کلاس ها میتونن کد رو از کلاس های دیگه استفاده مجدد کنن، روابط و زیرکلاس ها بین شیءها میتونن اختصاص داده بشن.
• چندریختی ( Polymorphism ) :
  شیءها طراحی شدن تا رفتار هارو به اشتراک بزارن و میتونن چندین شکل به خودشون بگیرن.

تا همینجا کافیه توی درسنامه بعد درباره زبان ها و ویژگی هایی که این مدل از برنامه نویسی داره صحبت می کنیم .

ان شاء الله راهی که میریم ختم بشه به ظهور سریعتر آقا امام زمان ...

اگه خواستید ادامه سری رو بخونید:

اگه خواستید به کل سری اصول برنامه نویسی شیء گرا دسترسی داشته باشید: