روزمره‌های یک تروریست مسلح

زومیت

سه روز بود که نمی‌شد توی روبیکا پیام فرستاد. پروتکل‌ها می‌گفتن که اگه روبیکا سه روز قطع بود وارد شاد بشیم. اولین غافلگیری رو وقتی تجربه کردیم که متوجه شدیم سطح دسترسی ارسال پیام توی شاد رو نداریم و باید دانش‌آموز باشیم تا بتونیم قرار حمله مسلحانه رو هماهنگ کنیم. در نتیجه طبق قراری که با بچه‌های گروهک داشتیم ساعت ۸ صبح آنلاین شدم و سریع وارد آخرین مقاله‌ی زومیت شدم تا بتونیم قرار حمله‌ی مسلحانه بعدی رو هماهنگ کنیم که دیدم ای دل غافل:

به دستور مقام امنیتی دیدگاه‌های زومیت تا اطلاع ثانویه غیرفعال شد.

واقعا تروریست مسلح بودن در این زمونه کار سختی شده. اون از پیامک، این هم که از بخش کامنت‌های زومیت. عملیات شکست خورد.

+۴۰۰ هزار نفر

درسته ما تروریست‌های مسلح هیچ ارتباطی با هم نمی‌تونیم بگیریم ولی در دوره‌های ویژه‌ای که گذروندیم، یاد گرفتیم که باید از کوچک‌ترین اطلاعات بیشترین استفاده رو بکنیم و دنبال کد باشیم. مثلا وقتی ساعت سه صبح پیامک میاد:

مردم شریف ایران با مشارکت شما، بخش مهمی از شبکه‌های تروریستی صهیونی-آمریکایی شناسایی و منهدم شده و این عملیات همچنان ادامه دارد. بیش از ۴۰۰ هزار تماس شما با ۱۱۴، نشان‌دهنده‌ی اعتماد و همراهی شماست.

باید متوجه بشیم که این یه نشونه‌ست.
این پیام یه پیام عادی نیست. این پیام نشون می‌ده که حداقل ۴۰۰ هزار تروریست مسلح تازه‌کار عضو گروهک شدن و باید استراتژی حمله رو عوض کرد. یعنی به جای شلیک و به آتش کشیدن ساختمون‌ها، سری بعدی در انتخابات مجلس تهران شرکت می‌کنیم. با ۴۰۰ هزار رای می‌تونیم رئیس مجلس آینده رو انتخاب کنیم و از طریق نفوذ به خانه‌ی ملت، ترور مسلحانه انجام بدیم.

استانداردهای دوگانه

یکی از نکاتی که هیچ‌وقت در دوره‌های آموزش ترور متوجه نشدم اینه که چرا ما تروریست‌ها استاندارد دوگانه داریم.

همونطور که می‌دونید، وظیفه یه تروریست مسلح، صرفا ترور کردن هست. یعنی توی پیام‌هایی که از طریق واتساپ برامون ارسال می‌شه می‌گن که اگه تونستید پلیس‌ها رو بکشید ولی اگه نتونستید، هر کسی دم دستتون بود رو بکشید. منتهی این دستور یک شرط داره. در شرایط اغتشاش آدم‌کشی بکنید؛ ولی اگه حماسه حضور بود دیگه آدم‌کشی نکنید. مثلا شب‌هایی که فراخوان اغتشاش اومده ما می‌ریم ماموریت و آدم می‌کشیم ولی روزهایی که فراخوان حماسه‌ی حضور اومده استراحت می‌کنیم. به هر حال هر شغلی پیچیدگی‌های خاص خودش رو داره.

تروریست عبرت می‌گیرد

ما شکست خوردیم و همونطور که بزرگان گفتن، باید از شکست‌ها عبرت گرفت. من به شخصه طی این چند روز که امکان هماهنگی عملیات ترور رو نداشتم، تصمیم گرفتم با گوش دادن به صداوسیما و فارس‌نیوز توبه کنم و آدم خوبی بشم. درس‌هایی که من طی این مدت یاد گرفتم، این موارد بود:

۱. درسته آب جز نیازهای حیاتی بشر هست ولی همین آب وقتی در اختیار دشمن قرار بگیره، می‌تونه باعث ناامنی و غرق شدن جوون‌ها بشه. در نتیجه باید آب رو به روی ۹۰ میلیون ایرانی به جز لاریجانی و خبرگزاری فارس بست تا دشمن از آب گل‌آلود ماهی نگیره. هر کسی هم نیاز به آب داشت، به دفتر فارس مراجعه کنه. خود آقای شریعتمداری از پنجره می‌شاشند توی دهنشون.

۲. افراد در جامعه به چهار دسته‌ی مردم عادی، اغتشاش‌گر، تروریست مسلح و پلیس تقسیم می‌شن. مردم عادی کسی رو نمی‌کشند. اغتشاش‌گر فقط پلیس رو می‌کشه. پلیس فقط تروریست مسلح رو می‌کشه و تروریست مسلح، هم مردم عادی، هم اغتشاش‌گر و هم پلیس رو می‌کشه. در نتیجه برای این‌که در این مملکت شانس بقای بیشتری داشته باشید، طبق قانون احتمال باید تروریست مسلح بشید.

۳. در عرصه‌ی مملکت‌داری، گاهی اوقات باید چیزهای کوچک رو بزرگ دید و چیزهای بزرگ رو کوچک. مثلا خسارت وارده به یک سطل زباله می‌تونه عامل بلعیدن مالیات یک سال مردم باشه و امر ناپسندیه؛ ولی قطع شدن اینترنت گمرک‌ها و کسب‌وکارها، سرقت دکل نفت یا اختلاس بانک آینده و چای دبش خیر.

۴. نور بر تاریکی پیروز است.