همان جوابی که جنیفر لوپز داد

قبل از اینکه به این خاک سیاه بنشینیم، کسی از جنیفر لوپز پرسید: چرا شما همچنان در ۵۰ - ۶۰ سالگی اینقدر بدن خود را در موزیک ویدئوها و مراسم‌های مختلف به نمایش می‌گذارید؟ جنیفر هم بدون لکنت زبان برگشت گفت: شما هم در این سن این بدن را داشتید نشانش می‌دادید و همین کار را می‌کردید! این حل‌المسائل همه مشکلات لاینحل ماست.

چرا اینجا اینترنت را قطع می‌کنند؟

اگر برایتان سوال پیش می‌آید که چرا اولین چیزی که از بیخ و بن در هر برهه‌ای از این کشور از بین می‌رود اینترنت است؟ باید خیلی ساده پاسخ را بدهیم:

اگر شما هم در این جهان که همه چیز به سمت آزادی بیان بیشتر، رسانه‌های مستقل‌تر و گسترش اینترنت می‌رود، این همه امکانات و زور و ابزار فیلترینگ و مسدودکردن از انواع و اقسام کشورهای کمونیستی و... داشتید، همین کار را می‌کردید.

چیزی غیر از این نبوده و نیست. بارها و بارها اینترنت را قطع کردند و نه روندی برای آینده تغییر کرده و نه اثری از افزایش / کاهش امنیت دیده می‌شود. موضوع این است که این ابزار و زور وجود دارد و چون هیچ هزینه‌ای هم برایشان ندارد، هربار تکرارش می‌کنند.

وزارت بی‌اثر و توخالی ارتباطات هم عملا وجود خارجی ندارد و هر چهار سال یک مانکن را در آن می‌گذارند. تا جایی هم که یادم می‌آید شاید تنها وزیری باشد که نه استیضاح می‌شود و نه تغییر می‌کند، چون اصلا عددی نیست.

حالا چرا رانتی‌ها هم قطع شدند؟

تعارف که نداریم. هر چقدر هم به‌زور افراد را در شبکه‌های اجتماعی بومی - رانتی و پیام‌رسان‌های بومی - رانتی فرو کنید، هر چیزی که بومی نیست، در نهایت طرفدار و دنبال‌کننده بیشتری هم دارند. اینجا فقط بحث کیفیت هم نیست. اینجا حق انتخاب مطرح است و مشخصا انتخاب بیشتر انسان‌های ایرانی، نسخه‌های اورجینال خارجی است.

چیزی که طراحان کم‌شعور اینترنت ملی تصور نمی‌کردند این است که همین تعدد پلتفرم‌های کپی - پیست ایرانی که با رانت‌های چند میلیاردی بولد شدند، با نداشتن کیفیت و امنیت لازم در مواقعی که به قول خودشان (نه من) - در خیابان‌ها تروریست‌ها جولان می‌دادند - همین پیامرسان داخلی هم خودش معضل جداگانه‌ای شود و هم در معرض سواستفاده و هم در معرض هک و نفوذ قرار گرفتند.

تولید عبارات وکلمات ساختگی جدید: وصل مرحله به مرحله

بعد از اغتشاش‌گر و ناترازی، این بار دستاوردی جدیدی در حال وقوع است. «وصل مرحله به مرحله»

کمدی در این کشور از سریال‌های پاورچین و بزنگاه و فیلم‌های شش انگشتی و اخراجی‌ها، این روزها به شکل عملی وارد روزمره ما شده و به خاطر همین هم هست که دیگر کمدی به آن معنا در سینما و تلویزیون نمی‌تواند ساخته شود. چون حرف جدیدی نیست برای زدن، هر چه بوده و هست، قبلا زده شده و جماعت ایرانی دارد آن را زندگی می‌کند.

وصل مرحله به مرحله؟‌ بعد از ضرر چند صد میلیون دلاری به کسب‌وکارها تازه با جدیت از یکی از همین خبردلاری‌های وابسته خبری درز می‌دهند که:

پیگیری‌ها نشان می‌دهد قابلیت چت شخصی و فعالیت در گروه‌ها در پیام‌رسان‌های داخلی نیز به‌زودی فعال خواهد شد.

این نوع کمدی را ژوله و قاسم‌خانی‌ها و حتی خشایار الوند مرحوم هم نمی‌تواند بنویسد. تازه اساتید پیگیری کردند که این پیامرسان‌های دم‌دستی رانتی که روز روزش قطع بودند و بیشتر آشنا و دوست اصلا نصب ندارند را باز می‌کنند تا ما حالش را ببریم.

روایت‌های تاییدنشده از وصل پله‌ای

در معدود سایت‌هایی که تروریست‌ها و اغتشاش‌گرها دارند زیرش کامنت می‌گذارند، دلیل این اتصال پله‌ای :) را حدس زده‌اند:

• سیم اینترنت برچسب نداشته، قاطی بقیه شده، دارن دونه دونه امتحان می‌‌کنن.

• هواوی که تجهیزات فیلترینگ بهشون داده، اینجارو بهشون آموزش نداده،‌چون پولش رو ندادن.

• به شعبه دوم چین خوش آمدید

زندگی ما داره‌ای پله‌ای تمام می‌شود. اینترنت هم هر جوری دوست دارید وصل کنید.