در آغوش طبیعت

سلام دوستان حالتون چطوره؟ امیدوارم همیشه شاد و سلامت باشید. تو این زمستون سرد، قلب هاتون گرم و پر مهر باشه.

با اینکه این روزا تقریبا حال هیچکس خوب نیست ولی من سعی میکنم امیدم رو حفظ کنم و انرژی مثبت به همه بدم. دوست دارم لبخند به روی صورت همه بیارم. آینده ی روشن رو براشون ترسیم کنم.در آغوش بگیرمشون و بگم همین که الان هستی یک معجزه ی واقعیه.

این روز ها خیلی درگیرم. مشغله کار زیاد شده و پروژه ی sap انبار رو بهم سپردن. با یک کارگروه متشکل از نیرو های فنی، انبار و هلدینگ داریم کدینگ و اصلاح مشخصه فنی انجام میدیم. نمیخوام خیلی پیچیده اش کنم ولی حدود 17 هزار آیتم رو داریم سامان دهی کنیم، دیگه خودتون حجم کار رو در نظر بگیرید. الان هم که این متن رو براتون مینویسم 13 روز پشت سر هم سرکارم 😂

بعد از ظهر ها یک روز در میون باشگاه میرم. حقیقت با اینکه خیلی خستم ولی زورم میاد بدنم افت کنه و دوباره به روزای کسالت بار و ضعیف خودم برگردم.

هفته ی پیش بود بعد از یه چرت ظهرانه ی جمعه ی دل انگیز با صدای گوشی از خواب بیدار شدم. دوستم بود بهم گفت سریع آماده بشم که بزنیم تو دل طبیعت بکر اطراف خونمون. یه چای مشتی درسته کرده بود با مقداری کلوچه ی گرم. آسمون بی نهایت پاک بود. تکه های ابر مثل پر تو رخت خواب آبی پهن شده بودن. درخت ها و گیاه ها سبز بودن. از اون روزایی بود که واقعا زندگی رو میشد لمس کرد و ارتباط عمیق با محیط گرفت.

من خودم دوست دارم گاهی پا برهنه روی چمن راه برم. روی گل راه برم. پامو بزارم توی رود خونه. برگ های سبز رو نوازش کنم. گل های مختلف رو بو کنم. میخوام با خاستگاه خودم برگردم. من با این دنیای صنعتی بیگانم. با بوی دود و آسفالت و سیمان غریبم. من هر وقت که از روزمرگی خسته میشم به تاریخ رجوع میکنم. اینکه اجدادمون چطور راه خودشون رو پیدا کردن. چطور به زندگی‌شون معنا دادن و حتی چطور عاشق شدن؟!

فیلسوفانه حرف زدن بسه 😂 اگر به من باشه تا سال ها میتونم براتون روضه بخونم. میتونم کتاب ها بنویسم. ولی زیبایی به کم بودنه. به قانع بودن و لذت بردن از حداقل هاست. به اینکه میشه تو این روز های بد یه دوست رو دعوت کنی،کنارش بشینی و بهش امید بدی. با بودنت خوشحالش کنی. ما کی باشیم که وجودمون رو حتی برای عزیزانمون دریغ کنیم 😉