اشتباه کارآفرینی در خارج از ایران!

ممکنه شما به هر دلیلی دوست داشته باشید که استارت‌آپ خارجی خودتون رو داشته باشید. مثل اینکه می‌تونید در سطح جهانی کار کنید، فرصت‌های بزرگتر، اکسپلور کردن چیزای جدید و ...

دلیل اینکه من خودم تو خارج ایران استارت‌آپ زدم این بود که می‌خواستم مسئله تامین مالی تحصیل رو برای ایرانی‌ها (و در ادامه اش برای آدم هایی که سیستم های مالی بهشون پول نمی‌دن) رو حذف کنم. خود این مسئله فی‌الذاته بین‌المللی ه. دلیل اش هم اینه که شما پولی که می‌زنی به دانشگاه‌های دنیاست.

خوب مواد لازم برای شروع این کار چیه؟ جز اولین چیزهایی که به ذهن ما می‌رسه و اتفاقا به نظرم حجم عمده‌ای از اون هم متاثر از رسانه است، اینه که خوب تحریم هستیم و باید اول یه شرکت خارجی داشته باشیم.

منم همین طوری فکر می‌کردم برای همین بهترین کشوری که به نظرم می‌رسید این کار رو می‌تونم شروع بکنم استونی بود. برای استارت‌آپ ویزای استونی اقدام کردم، قبول شدم و شرکت ام رو ثبت کردم. این پروسه تقریبا ۶ ماه از زمان من رو گرفت.

بعد از تمام دنگ و فنگ‌های این چیزا و هزینه کردن ها رسیدم به غول مرحله بعد.

تمام بانک‌های اینجا چون کارمون مالی بود حساب باز نمی‌کردن و بعد از مشورت با شرکت‌های حقوقی و تقریبا ۳ ۴ ماه پیگیری از هر کجا که فکرش رو بکنید به این نتیجه رسیدم که بدون اینکه مجوز مالی بگیریم نمیشه این کار رو لانچ کرد. مجوز نهاد مالی نیاز به ۲۰۰-۳۰۰ هزار یورو پول + تقریبا ۱ سال زمان داره و بعد از اون هم به شدت میرید زیر نظر رگولاتور.

من که نه پولش و نه زمانش رو داشتم باید این مسئله رو هم با عینک یک کارآفرین که distrupt می‌کنه نگاه می‌کردم. اینجا بود که بعد از ماها تلاش برای جذب سرمایه، کلی صرف زمان و هزینه و توسعه محصول اولیه به این رسیدم که باید pivot کنیم.

سوالی که اینجا برای خودم پیش اومد این بود که نمی‌شد من این رو همون یکسال پیش بفهمم؟ تو فکر می‌کردی تحریم ایران باعث نمیشه که ایده تو لانچ کنی. خوب حالا تو اروپایی لانچ کن ببینم. چی شد؟

اینجا بود که به این پیش فرض غلط که نمی‌شه از تو ایران کار خارجی کرد پی بردم.

به عنوان یک استارت آپ شما ابتدا یک ایده داری که باید validateاش کنی،‌
استارت‌آپ یعنی اینکه شما در فضای ابهام دارید کار می‌کنید و می‌خواهید راه حل تون(Solution) رو اعتبارسنجی (Validate) کنید. برای validate کردن چه یوزر ایرانی و چه یوزر خارجی هیچ نیازی به اینکه تو خارج باشید ندارید.

اگر به problem solution fit رسیدید حالا راه انداختن یک شرکت خارجی واقعا یک پروسه اداری ه که می‌تونید حتی از خیلی جاها سرویس بگیرید. تو اسکیل های ۱۰ هزار تا و ۵۰ هزارتا کلی سولوشن وجود داره.

بزارید با رسم شکل براتون توضیح بدم. تلگرام یکی از اولین مارکت‌هایی که توش غالب(dominant) شد ایران بود و داره بین‌المللی هم کار می‌کنه. خوب چطوری؟ نکته اینه که تلگرام (و یا سرویس‌های دیگه که تو ایران کار می‌کنن) با ایران تعامل مالی ندارند. تحریم در حقیقت به شما اجازه تراکنش مالی نمی‌ده. تلگرام الان از یوزرهای توی ایران پولی در نمیاره و تمام پولش رو از یوزرهای خارج ایران در‌میاره. اگر محصول شما بین‌المللی ه می‌تونید همین کار رو برعکس بکنید. اول از ایران پول دربیارید و برای خارجی‌ها مفتی باشید. اگر دیدید که ترافیک خوبی دارید و دارید رشد می‌کنید حالا برید دفتر و دستک خارجی راه بندازید.

حالا مزیت ایران توی لانچ یک محصول بین المللی چیه؟ اینه که شما تو ایران هزینه تست ات خیلی کمه. اگر اشتباه نکنم کمتر از همه جای دنیا. مثلا هزینه زندگی توی تهران با 700 یورو جمع میشه اما هزینه زندگی تو استونی (که تازه جای ارزون اروپاس) ماهی 2000 یوروه. از این نظر ایران بهشت یک کارآفرین ه.

این معنی دیگه اش اینه که شما هر پولی داشته باشید که دارید باهاش شروع می‌کنید مدت زمانی که می‌تونید با اون زنده بمونید توی ایران ۳ برابره!

جمع بندی و نکته اخلاقی: پیش‌فرض‌هاتون (مخصوصا اون بدیهی‌ها رو) به چالش بکشید.

اگر سوالی دارید در پایین این پست بپرسید و خوشحال می‌شم که جواب بدم.


پ.ن: یه جُکی هست که می‌گن طرف داشته راه می‌رفته و می‌افته رو زمین، برای اینکه ضایع نشه تا خونه سینه خیز می‌ره. اگر از این حرف‌ها کم شنیدین و به نظرتون عجیبه به من نظر من دلیل اش‌ اینه :)