فرمانروای دریا

باد میان موهایش رژه می‌رفت و دلم را به یغما می‌برد،

چشمانش مرا به دورترین مرزهای دریا می‌برد.

او ناخدای من بود و من، آن ساحلی که از خود تهی می‌شد،

به هر گامی که برمی‌داشت، مرا تا بی‌نهایتِ عشق می‌برد.

کنار موج، ایستاده، تنش در هاله‌ای از نور خورشیدِ غروب،آمد و با یک تبسم ساده ، قلبِ طوفانی‌ام را آرام ببرد.

موهایِ گندمگونش، پرچم‌هایِ پیروزیست در دستِ رژهٔ باد،

که هر پیچ و تابش، خبر از تسلیمِ این صیّاد به آن صیدِ زیبا می‌برد.

لب‌هایش حدیثِ ناگفته‌ای داشت از رازِ کف‌هایِ سفید،

و دریا با تمامِ شورش، پیامِ خاموشِ نگاهش را به هر ماهی می‌برد.