کنجِ زیستن🌧

به دعوتِ دلنشینِ حسین

داستان از این قراره ایشون یک چالش بسیار تفکر بر انگیز رو راه انداختن که زیبایی های زندگی_فارغ از اندازه و مقدار، موقعیت و... _رو یادآور می شیم.

به نظرم اومد میتونه بسیار برانگیزه شور زندگی باشه✨

1.من با طبیعت خیلی خیلی حال خوبی می گیرم، همیشه توی کارهای اداری یا همه جا دنبال گیاه ها می گردم، دوست دارم بدون کفش و جوراب روی خاک یا سبزه ها یا در مسیر رودخونه راه برم و یک جورایی طبیعت خیلی وقت ها منو از سیاهی افکارم دور کرد

2.و قطعا که نور و آسمان هم تاثیر بسیار زیادی بر زنده ماندن اینجانب دارد، نور هرکجا که باشه انگار به قلب آدم می رسه و برای لحظه ای وجودش رو غرق آرامش می کنه

3.از اونجایی که اندکی گاهی شوخ طبعی خود را بروز میدم وقتایی که میبینم بقیه به کارهام یا حرف هام میخندن واقعا خوشحال میشم، آوردن لبخند به لب بقیه و خندوندنشون رسما یک برد برام حساب میشه

4.وقتایی که توی موسیقی های بی کلام یک نت های خیلی روح نواز رو می شنوم

5.دیدن آسمون، هر شکلی که باشه انگار تصویر آسمون روی قلبم منعکس میشه

6.خوندن کتاب های نادر ابراهیمی، و حس جملات عمیق ادبی و احساسشون

7.نقاشی کشیدن با رنگ، مدادرنگی، خاک، روی شیشه کثیف ماشین ها هرجا که دستم بیاد میتونه یادم بیاره هنوز زنده ام

8.وقتی گربه ها بهم محل میدن واقعا خوشحال میشم! اگه میدونستن چقدر ذوق میکنم احتمالا وقتی خودمو در حال تلاش برای صحبت باهاشون می کشتم کمتر با یه نگاهِ _تورا چه شده انسان_بهم توجه نشون می دادن و می رفتن

9.دیدن نشونه های مختلف، اتفاقات عجیب و مرموز، چون همیشه به این رقم چیزها تمایل نشون دادم

10.وقت هایی که می تونم خود واقعیم باشم، چه توی متروی شلوغ چه توی تاریکی وقتی تنهام... و کارهایی رو انجام میدم که خود واقعیم بدون هیچ آلایشی می پسنده، اجرای سناریو های ذهنیم به صورت زنده یا آهنگ خوندن فالش!

11.وقتایی که چارچوب شکنی میکنم و از عادت ها و قوانین ساختگی خارج میشم رسما نبض زندگی برام می تپه

12.چای گرم بعد یک روز طولانی

قطعا بی شمار هستن و هرچقدر فکر کنیم بیشتر می تونیم مورد به لیست_موهبت های زندگی_اضافه کنیم هرچند اون لحظه در حصاری از غم باشیم و جز سیاهی چیزی رو نبینیم

فقط کافیه یادمون بیاریم آخرین بار کی باریکه ای از نور یا حس خوب رو با قلبمون گرفتیم:)