نکویی

خوشا آنکس که در نفسش سُکون است

و کسبش پاک و بر صدقش رُکون است

درونش صالِح و خُلقش نکوی است

گشاده دست و هم بخشنده‌خوی است

زبانش را ز یاوه باز دارد

و مردم را ز شَرَّش وارهاند

بوَد رسمِ پیمبر تکیه‌گاهش

روَد دور از بِدَع، در راهِ پاکش

سروده‌ی محمد امین امیدی در 11 خرداد 1405. برگرفته از حکمت 123 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.