سرنوشت من.

شاید سرنوشت من هم همین بود‌..

دفتری با هزاران برگ سفید که هرگز آن طور که میخواهم پر نخواهد شد.دفتری که سرشار از سیاهی است و باد تمام سفیدی های آن را همراه با خود برده است.به دور دست ها...و دیگر شادی های باقی مانده از آن رنگ ها و سفیدی ها،یک آرزو شده اند .

آرزوهایی دست نیافتنی،آرزوهایی دور از زندگی ،آرزوهایی نزدیک به مرگ.

آرزوهایی که در سکوت، بخش عظیمی از صدایم را اشغال کرده اند و من را به منی ساکت ، تبدیل کرده اند.

سرنوشت،منی از من ساخت که هرگز به دنبال شادی نرود،منی که دیگر از فردای نامعلوم نهراسد،قدم هایش را در راه عشقی نشدنی نگذارد و فقط در سکوت خود ، با سایه ی خود صحبت کند،طوریکه غیر از خویشتن کسی صدایش را نشنود،غیر از تنهایی و غم کسی سراغش را نگیرد ‌.

این سرنوشت ، روح من را از من ربوده است و فقط وجودی بی روح ، وجودی بی احساس در دل تاریکی و تنهایی به جای گذاشته است.

شاید هم همین برایم بهتر است،چراکه میدانم اگر دوستت داشته باشم آن گاه روح من گرفتار سرنوشت نه ، گرفتار تو خواهد شد...بخاطر همین است که من برخلاف آدم های اطرافت،به تو میگویم که به سمت من نیایی،چراکه نمیتوانم از نزدیک دیگر دوستت داشته باشم.

اما این را هم به یاد داشته باش که من همواره تو را از دور دوست میدارم ، این دوست داشتن من را که هیچ،تورا از بدی ها دور نگه میدارد...از ضربه ها،خشم،نفرت و کینه ، دور نگه میدارد،و خوشحالی تو ملاک دوست داشتن من است.

هم اکنون نیز گلایه ای ندارم ، نه از تو که رفتی و نه از سرنوشتی که من را از من گرفت.

در این هنگام ، تنها از خود گلایه میکنم ، بخاطر دوست داشتن هایم ، بخشندگی هایم ، سادگی هایم و دلگرمی هایم.

این بار اگر برگردی من میروم،اما به تنهایی نه،همراه با تاریکی و کوله باری از خاطرات ، راهی دیاری میشوم که پایان مااست.پایان همه ما .

توراهم میبخشم ، هم تو و هم سرنوشتی ‌که مارا از یکدیگر جدا کرد. درست در روزی که همه این تاریکی ها آغاز شد . و خود را نیز میبخشم ، زمانیکه آخرین قدم هایم را در این جهان میگذارم.زمانی که آخرین نفسم را با عذاب این تقدیر کشیده و راهی دیار نابودی میشم،همه ی این درد هارا بخشیده و با خیال راحت از این جهان میروم.

راستی،روزمان مبارک.

03.28