عجب ایونت پربار و باحالی بود. از آقا عرفان واقعا ممنونم بابت تدارکات. و آقای عبدی به شدت باسواد و همه فن حریف بود. و یه رویکرد عجیب و باحال رو گفتند که میتوانیم برای عبور از سوگ و کاهش استرس نقاشی بکنیم بله نقاشی. اینجوری که هرتصوری از اون حادثه یا اتفاق توی ذهنمون هست؛ بکشیم و عدد بذاریم براش و احساساتمون رو بعد هربار کشیدن ثبت کنیم و بعد با دستمون آروم مثل پروانه بزنیم رو سینمون و هم زمان بدون تکان دادن سر چشمامون رو به راست و چب نگاه کنیم و نفس عمیق بکشیم و قرار نیست با اینکار فراموش کنیم یا ببخشیم اون آسیب یا تروما رو. بلکه میخواهیم عبور کنیم و بپذیریم. و میتونیم از تجربه زیست افرادی که از دستشون دادیم استفاده کنیم و انگار راه اونا ادامه دار هستش. و چند ویژگی اون آدم رو که خوب بوده انجام بدیم. مثلا شوخ طبع بوده؛ سعی کنیم شوخ طبع باشیم.
و اینکه آقای عبدی گفتند وظیفه ما تغییر دادن بقیه نیست حتی اگر عاشق اونا باشیم. ما فقط باید روی اگاهی خودمون کار کنیم و آگاه باشیم. این بذر شاید بزرگ بشه و میوه دادن این درخت رو نبینیم اما قطعا نسل بعدی ما بهتر خواهد بود.
به امید فردای بهتر و آگاه تر؛ سپاس از توجه تون💛
