یه قرصی اومده توی بازار، که اگه یه دونه شو بخوری، دیگه کسی که دوستش داشتی رو دوست نخواهی داشت!! یه چیزی شبیه به مسکن که وقتی می خوری دیگه دردی احساس نمی کنی، ولی اثرش موقتی نیست، دائمیه! و اون شخص برای همیشه از خونه ی دلت میره بیرون ... می خوای؟! طالبش هستی؟ هیچ عوارضی هم نداره، بگیرم برات؟!
اصلا می دونی چرا همچین قرصی رو تولید کرده ن؟ برای اینکه متوجه شدن بسیاری از آدما، این تجربه رو داشتن که یه مدتی یه کسی رو دوست داشته ن، ولی بعد از مدتی دیده ن دیگه دوستش ندارن! یعنی طرف یه کارایی کرده یا نکرده، که بهشون آسیب زده یا مطابق انتظارشون نبوده ... یا شایدم خودشون تغییر کرده ن و اینگونه موارد انقدر متعدد و آسیب زا بوده که نگو ...
این قرص از اون آسیب ها پیشگیری می کنه، چون می دونی که ... آدما تا بهمون نزدیک نشن، تا اجازه ندیم وارد قلب و زندگیمون بشن، نمی تونن بهمون آسیبی برسونن. طریقه ی مصرفش هم اینطوریه که به محض اینکه حس کردی داره از یه نفر خوشت میاد، یه دونه می ندازی بالا و تمام ... آب روی آتیشه! اگرم مدت زیادی از ایجاد علاقه و رابطه گذشته باشه، دو تا یا سه تا همزمان می خوریم با آبلیمو ... سفارش بدم بیارن برات؟!
قیمتشم ارزونه، از یه دونه پفک هم ارزونتره. تو دلت می خواد کسی رو از قلبت بیرون کنی؟ می دونم که دلت می خواد، فقط یه سوال ... پس چرا دوستش داری؟ اگه دوست داشتنی نیست یا لیاقت دوست داشتن رو نداره، پس چرا دوستش داری؟!
یه سوال دیگه ... به نظرت دوست داشتن دلیل می خواد؟ یه سوال دیگه ... به نظرت دوست داشتن دست خود آدمه؟ شنیده ای گاها آدما میگن دوسش دارم، دست خودم نیست، با اینکه آزارم میده، با اینکه منو دوست نداره ...
به نظرت این حرفا یعنی چی؟! یه سوال دیگه ... دوست داشتن باید دو طرفه باشه؟ من فکر می کنم باید دو طرفه باشه چون یه طرفه ش عذاب الیمه! به نظرت باید موندگار باشه؟ من تصورم اینه که باید موندگار هم باشه ولی خیلی وقتا اینطور نیست.
خیلی وقتا آدم پشیمون میشه یا درگیر ملال و عادت و تغییر و اینا ... یا وقتی به طرف نزدیک میشی، می بینی هیچ شباهتی به اونی که تو تصور می کردی نداره یا یه ایرادات گل درشتی داره که هیچ جوره قابل چشم پوشی نیست.
یه سوال دیگه ... به نظر تو ما خود آدما رو دوست داریم یا تصویری که ازشون واسه ی خودمون می سازیم رو؟! این سوال فقط یک جواب داره ... ما تصورمون از آدمارو دوست داریم نه خودشونو! واسه همینم هست که گاهی می بینیم قبلا چقدر دوستش داشتم ولی الان دیگه نمی تونم دوستش داشته باشم یا حتی دیگه نمی خوام ریختشو ببینم ...
به نظرت اینا طبیعیه؟! این قرصه، ما رو از شرّ همه ی این دردسرا نجات میده، دیگه راحت میشیم. دیده ای یه وقتایی یه آدمایی که دوستمون دارن، چقدر از دیدنمون خوشحال میشن؟ یه سوال ... آیا خود ما تا به حال از دیدن خودمون اونقدر خوشحال شده ایم؟!! می دونی چرا ما خودمونو اونقدری که اون دوستمون داره دوست نداریم؟! چون ما خودمونو بهتر از هر کسی می شناسیم ...
تصویره همچین هم تصویر دوست داشتنی نیست درسته؟!
به نظرت این کار درستیه که وقتی می فهمیم یه کسی یه تصویری از ما ساخته و اونو دوست داره ... کار درستیه که تصویر واقعی خودمونو بهش نشون بدیم؟! به نظرت کار درستیه که خود واقعی مون رو ازش پنهان کنیم؟! درسته بهش بگیم من اونی که تو خیال می کنی نیستم؟!
راستش من فکر می کنم همه ی اون دردسرا، از همین پنهون کاری های ما آب می خوره ... ما جرأت نشون دادن خودمونو نداریم، واسه ی همینم مدام می بینیم که آدما از دوست داشتن همدیگه پشیمون میشن و به کرّات، عاشق و فارغ میشن ...
راستی یه قرص دیگه هم اومده که به آدما جرأت و شجاعت میده که با کسی که بهشون نزدیکه، روراست باشن و تصویر واقعی خودشونو نشونش بدن ... این از قبلیه گرون تره ... طالبش هستی؟! جرأت خوردنشو داری؟!
