همینطوری الکی!

کاف: وقتی یه اتفاق خوب برات میوفته، چی میشی؟
عین: خوشحال میشم، ذوق می کنم، حالم خوب میشه
کاف: بعد این حال خوبت چقدر طول می کشه؟
عین: بستگی داره اتفاقه چقدر اساسی بوده باشه، اگه خیلی خوب باشه احتمالا یه هفته یا یه ماه، بعدش دیگه عادی میشه
کاف: چرا؟!
عین: ذوقم تموم میشه دیگه، مثل آدامس که شیرینیش میره و باید بندازیش دور، تا آدامس بعدی...
کاف: اگه یه اتفاق بد بیوفته چی؟
عین: اگه خیلی بد باشه ... نمی دونم. بعضیاش خیلی طول می کشه ... بعضیاش شاید یه عمر طول بکشه، مثلا بعد از رفتن بابام من دیگه هیچوقت اون آدم قبلی نشدم ...
کاف: یعنی اتفاقای بد زورشون بیشتره؟ موندگار ترن؟
عین: گمونم آره، مثل قهوه ی خالص یا شکلات تلخ، مزه ش نمیره که ...
کاف: چه جالب ... اتفاق خوب موندگار نداریم؟ که مزه ش نره؟
عین: چرا ولی کمن
کاف: حالا به نظرت برعکس هم می تونه باشه؟
عین: یعنی چطوری؟
کاف: یعنی به جای اینکه یه اتفاق خوب حالتو خوب کنه، حال خوب تو باعث بشه یه اتفاق خوب بیوفته!
عین: یعنی همینطوری الکی حالم خوب باشه؟ دیوونه م مگه؟!
کاف: نیستی مگه؟!
عین: من به خدا سالم بودم، تو روانیم کردی، اینو همه می دونن
کاف: از خداتم باشه
عین: در هر صورت من مثل تو دیوونه ی الکی خوش نیستم، حال خوب دلیل می خواد
کاف: پس میگی نمیشه ... اونوقت چطوریه که یه وقتایی حالت بده و خودتم نمی دونی دلیلش چیه؟!
عین: اونم یه دلیلی داره بالاخره ولی خب من نمی دونم. نمی خوای بگی چی می خوای بگی؟! چرا انقد صغری کبری می چینی؟!
کاف: خواستم بگم مهم خودِ حالِ خوبه، نه اون اتفاقی که میوفته!
عین: بگو می شنوم ...
کاف: فکر کن یه اتفاق خیلی خفن که مدتها منتظرش بودی واست افتاده و کلی خوشحال شدی، ولی کارگردان یه کات می زنه و تو از لحظه‌ی خوشحالی به بعد رو داری تجربه می کنی، ولی یادت نمیاد چرا خوشحالی!! فقط خوشحالی، همینطوری خالی خالی ...
عین: وایسا ... بذار تصور کنم ...
کاف: توی خوشحالیت که شک نمی کنی، چون داری با همه ی وجودت تجربه ش می کنی. حتما که لازم نیست بدونی چرا خوشحالی؟ درست میگم؟!
عین: آره ولی .... برام سوال میشه چرا خوشحالم ... خب حالا منظور!؟
کاف: منظورم اینه که میشه آدم خودش خوشحال باشه درونی، بدون اینکه اتفاق خاصی افتاده باشه بیرونی! خیلی با کلاسه ها!!
عین: اگه آدم دیوونه باشه یا یه چیزی زده باشه آره میشه
کاف: کاملا عاقله، چیزی هم نزده، هیچی ...
عین: نمیشه دیگه چه گیری دادی!
کاف: نمیشه یه اتفاق خوب، حال آدمو یه عمر خوب کنه؟ مثل اتفاق بدی که یه عمر آدمو عذاب میده؟
عین: کاش میشد ... چرا نمیشه؟
کاف: چرا نشه؟! میشه ...
عین: چه اتفاقی مثلا؟!
کاف: نمیگم که توی خماریش بمونی
عین: بگو دیگه، اینهمه حرف زدی مخمو خوردی، بگو دیگه
کاف: مثلا همین خود من الان چند ساله که حالم خیلی خوبه، مزه ش هم نمیره، حتی توی سختیا ...
عین: چند ساله؟!
کاف: چهار سال و خورده ای .... من ریاضیم خوب نیست ولی نزدیک پنج سالی میشه ...
عین: چرا اونوقت؟!(لبخند بزرگی میزند)
کاف: چرا نیشت باز شد؟!
عین: بگو حالا ...
کاف: چون دماغت سوخت و من یه مثال زدم که نشون میده یه اتفاق خوب هم میتونه یه عمر حال آدمو خوب کنه ...
عین: میگی یا جیغ بزنم؟!!
کاف: من نمی دونم از چیه تو آخه من خوشم اومد که هنوزم هروقت یادت میوفتم انقد ذوق می کنم و وقتی قراره بیام قیافه ی بیریخت تو رو ببینم حالم انقد خوب میشه همینطوری الکی ....
عین: (لبخند بزرگتر) من نمی خوام الان بخندم ... نمی خواااام ...... بیریخت خودتی، بیریخت اون خواهرای درازتن .....
کاف: تازه خنگم هستی. هی یادت میره که حالت باید همیشه خوب باشه، حتی الکی .... این یه دستوره، بگو چشم .... خوش باش که هر که راز داند .... داند که خوشی خوشی کشاند!
عین: یادمه اون اولا بهم گفتی ازینایی که با یه غوره سردیشون میکنه، با یه مویز هم گرمیشون میکنه خوشت نمیاد
کاف: آدم هرقدر بتونه کمتر از محیط اطرافش تاثیر بپذیره، آدم تره، راهشم که ...
عین: راهشم وصل شدنه ... به منبع همه ی خوبیها ... یادم رفته بود حرفاتو، ولی آره راست می گفتی
کاف: آخه آدم حرف به این مهمی رو یادش میره؟ خنگول ...
عین: میشه انقد به من نگی خنگول؟!
کاف: اگه نگم باهوش میشی؟
عین: یه شوخی رو انقد تکرار نکن دیگه، وقتی انقدر تکرار میکنی یعنی
کاف: یعنی جدیه ... من مشکلی با خنگی تو ندارم عزیزم راحت باش، من تو رو همینطوری خنگ پسندیده م ...
عین: یعنی میشه یه مار بیاد اون زبونتو نیش بزنه!؟
کاف: پاشو برو دو تا قهوه ی خالص بریز بیار حالمون خوب شه ... چی؟! نشنیدم ...
عین: بله چششم ...