«پارادوکسِ ویترین؛ چرا هرچه بیشتر نمایش می‌دهیم، کمتر زندگی می‌کنیم؟»

آیا ما واقعاً زندگی می‌کنیم، یا فقط در حالِ تولیدِ محتوا از زندگی‌مان هستیم؟

این روزها در دنیای دیجیتال، همه ما به نوعی سفیرانِ خوشبختی شده‌ایم. از قهوه‌ای که می‌خوریم تا سفرهایی که می‌رویم، همه باید در کادری شکیل، ثبت و مخابره شوند. اما بیایید یک لحظه فراتر از این کدهای بصری برویم.

زمانی که تمام تمرکز ما روی چگونه دیده شدن است، چگونه بودنِ ما در حال فرسایش است. ما در حالِ ساختنِ یک ماتریکسِ شخصی هستیم که در آن، اعتبارِ لحظاتمان را نه از حسِ درونی‌مان، بلکه از تعداد لایک‌ها و تأییدهای دیگران می‌گیریم.

بزرگترین کُدِ اشتباهِ عصرِ ما این است: «اگر ثبتش نکردی، پس اتفاق نیفتاده است.

اما حقیقتِ پنهان Beyond The Code چیز دیگری است. عمیق‌ترین لحظات زندگی، معمولاً همان‌هایی هستند که هیچ دوربینی آن‌ها را ثبت نکرده است. لحظاتی که آنقدر غرق در «بودن» بوده‌ایم که «نمایش دادن» را فراموش کرده‌ایم.

من در این صفحه می‌خواهم دعوتتان کنم که گاهی دکمه‌ی توقفِ این نمایش را بزنیم. بیایید بپرسیم:
- پشتِ این عکس‌های رنگی، چقدر آرامشِ واقعی جریان دارد؟
- آیا ما صاحبِ ابزارهایمان هستیم، یا ابزارهایمان در حالِ کدنویسیِ شخصیتِ ما هستند؟

ما نیاز داریم که دوباره «لذتِ پنهان ماندن» را کشف کنیم. لذتِ داشتنِ چیزی که فقط برای خودمان است و هیچ‌کس در فضای مجازی از آن خبر ندارد.

شما چطور؟ آخرین باری که از ته دل خندیدید یا از یک منظره لذت بردید بدون اینکه به فکرِ عکاسی از آن باشید، کی بود؟